Eerste Sang.
ALs de Min In onse sin
Sig eens heeft vast geset
't Zy door 't Oog van een Blondje, of van een Bruynet;
Zo blyft steeds in ons hert
't Gevoelen van die smert
En men werd langer hoe meer in 't Minne-net verward
En zeer benard.
Vreugd en lag, over dag, raakt men kwyt, en de nagt
Werd vaak rusteloos doorgebragt,
Meest den tyd men verslyt in een kwynend' ongenugt,
In geween vergeefs zyn Nood aan Bosschen en gehugt,
Of aan de Lugt:
Wakker an als een Man,
Doet de Min dan in den ban,
Kiest met myn, frisse Wyn, het glaasje en de kan
De Liefde van een Meid
Is dog regt uyt gezeid,
Niet meer als fantasie en louter ydelheid
Der ydelheid.