Stemme, alst begint.
LIeffelijcke Goon bestort met Goddelijcke reghen
’T salighe lichaem van dees onbesmette Bruydt,
Wiens ad’ren vlieden uyt,
En spreyen ’t waerde bloedt op al te dorre weghen.
Ondanckbaer aerde barst, ontluyckt besloten velden,
En ciert u dorre rugh met bloemkens menichfout,
Op dat ghy werdt bedout
Met onghemeene dou, sy douter alsoo selden.
Waer blijft de droeve rey van wackre Veldt-Godinnen,
Vrolijcke Nimphjens treurt, vlecht kransjens hoogh beroemt
Van allerley ghebloemt,
En koomter de Princes van Troyen in beminnen.
De barre winter gheeft de kruytjens al te karich,
Om met ’t verlepte lof haer vol te doen in eer,
Dus stort van boven neer
Wt d’Hemel schoonder groent, en toont u Goon meewarich.
Begraeft haer in de mirt, bedelft haer in de roosen,
Luchtige Venus voeght daer boven aen den dans
Der Goden gulden krans,
En word ghy’t hiplen moe, laet sy u dan verpoosen.