Alon ma folastre Migione IA noodich acht ick nu te roemen Van de deucht die ghy hebt ghedaen Aen mijn o edel suyver bloeme,
Dus ghy in mijn hof steedts sult staen En bloeyen daer lustich ten toon Boven al mijne bloemen schoon, Soo dat ick, ick
Door vrees die niet derf plucken, Dies ick schrick, En vreesende die maer ruycken. Sampson die voor sijn trouwe liefde
Van Dalida ontrou vercreech, Maer Lief ghy mijn beter gheriefde, Dus ick mijn hert tot u beweech, En sal spreken van u lof
Want u deucht klimt aen ’s Hemels hof, Soo dat my, my Mijnen pen niet kan beschrijven Dijn eer vry,
Die voor my steedts gaet drijven. Pallas die in wijsheyt was rijcke, Die gaet ghy Maghet spooren na, Soo dat ick noyt vandt uws ghelijcke,
Daerom wil ick mijn haesten dra Te schrijven Lof-dicht van u Maeght, Want u aert en schoonheyt behaeght Nu oock hier, hier
Menich Minnaer in dit pleyne, Dus ick vier O Maeght u weesen reyne. Musijcks gheluyt is fraey te hooren
Als het gheschiedt met goet accoort, Soo zijn de reden uytvercoren Die uyt u mondt lief komen voort, Want als ick deed mijn droef propoost,
Aen u, soo hebt ghy my vertroost, Daerom wil, wil Ick u deuchts manier verhalen By mijn stil,
En die kroon op u doen dalen. Doch ter eeren van u Princesse, Wiens lof dat door het woudt seer giert, Is herghedaen edel matresse,
Dus u die windt veel suchten stiert Van my, soo dat de boomen al Haer steedts beweghen in dit dal, Om u nu, nu
Te verklaren al mijn smerten Die ick schu Heb gheleden in mijn herte. Liefd verwint stercheyt.
Cookies on Poetry Cove