op de wijse: Al is bruyn mijn couleure.
HOe wel ick onberadich
My selven ben te goet,
'T en moet niet zijn versmadich
'T gheen 't hert uyt goetheyt doet,
Want 't schijnt ick ben gheboren, nou, nou,
Om wesen goet en trou.
Ick segh die voor mijn ooghen
Altoos mijn vrienden zijn,
De minste waerlijck dooghen,
Sy hebben slechts den schijn,
Want achter mijnen rugghe, seer, seer,
Benemen sy mijn eer.
Dat alle clappaerts tonghen
Hadden een een houten neus,
Die leughens onbedwonghen
Dick lieghen om de leus,
Soo sou mense oock kennen wel, wel,
Sy belieghen een ghesel.
Die niet weten te praten
Dan van de lieden quaet,
Die mochten wel by maten
Besien haer eyghen staet,
Soo hoefden sy te klappen niet, niet,
'T gheen haer selfs wel gheschiet.
Ghy Princelijcke gheesten
V reden binnen houdt,
Den minsten met den meesten
Niemandt rae ick soo stout,
Dat sy veel meerder praten fijn, fijn,
Dan dat waerheyt mach zijn.
Bedenckt u 't is tijdt.