Op de wijse: ’T wasser een proper Tanneken. MYn veylich levens lusten Verblickt ghelijck ’t ghebloemt, ’T gheterch en laet niet rusten Maer dwinght mijn tongh, en roemt Noch van de Min, hoewel ’t mijn sin In slavernij verdoemt. De Maen haer klare lichten En port my hier te gaen, Noch oock de sterren schichten Hier by u deur te staen, Maer naer begeer, ick heen en weer Gae trentlen door dees paen. De langh-duyrighe smerte Scha tot het liefs verniel, Bereydt de wegh int herte Tot uytkomst van mijn ziel, Wat al onrust, laes met mijn rust, In’t offeren scheydt ghehiel. De langh verwachte vreuchde Stelt wanhoop nu te leur, De klare glans vol deughde Deckt nu een nevel veur, V wel ghetoyt cieraet ontslaet, Nu gheen meer mijn ghetreur. V stem die my kost drijven, Walcht my nu, ende houdt My hier alleen te blijven, Int naerste van het woudt, Op droefheyt maelt, en ’t hert verhaelt, ’T gheboomt, en morghen coudt. Streckt tot het verghenoeghen
Verblijdt ghy in mijn noodt, Hoe sal het hert u wroeghen, En terghen na mijn doodt, Wanneer de bruyne aerd bewaert Mijn lichaem in haer schoot. Ghy Noorde windt de tijdingh Mijns doodts wel wesen mach, Doet vryelijck belijdingh Haer van mijn sterf-dach, Haest of dat sy noch eens om my Mocht suchten met gheklach. ’T is verkeert.
Cookies on Poetry Cove