Stemme: Prins Roberts Mars, &c. SAl Celimor alleenigh dan Dus leven sonder min; En sien hoe ellick Harder an Sijn lieve Veldt-godin, Vaeck bied met aengenaem gelaet, Sijn milde minlijckheydt, Wt liefde, neen! het gaet hoe ’t gaet, Ick moet mee aen de Meydt. 2’k Heb langh genoegh alleen gedwaelt, Dies wil ick my wat spoen, (Terwijl de gulde Phaebi daelt, En schuylt sich achter ’t groen) Mijn Vee te drijven in de Stal, Op dat ick, eer den dagh Verdwijnt, gints in dat Klaver-dal Lusinde vinden mach. 3Sy is de geen’ die al mijn leet
In vreughd verkeeren kan, Maar ’t slimste dat ick van haer weet; Dat zy met alle man Zo heult, wanneer zy van my is, En noot somwijl een Rey Van Herders, ’s avonts aen ‘er Dis Met minnelijck gevley. 4Waerom ick haar wel schuwen zou, En gaan weer by Sytreen, Die haar noyt, ’t zy in vreughd of rou, Met elck soo maeckt gemeen: Maar is staag besich hier of daar, Tot queeking van haar Vee, Zoo dat ick nimmer, hoe ik haar Ook zoek van stee tot stee, 5Kan raken tot mijn volle wil: Dies ik mee van haar keer, En voeg me by schoone Amaril, Die gints komt dalen neer. Met hare Lamm’ren van het top Des berghs, in ’t vlakke pleyn,
Om die te laven et het sop Der stralende Fonteyn. 6Maer by haar sien ik Gredelijn, Haar Moeder, die wel lijckt Een Speelgenoot van Proserpijn, Zoo euvel als zy kijkt. Wanneer ick met dat zoete dier Wat spelens ben gezint: Dies ick om ’t oud-wijfs knorren schier Verlaat haar, lieve kint. 7En voeghme weer by Carileen; Al is die Herderin De schoonste niet van lijf en leen, Dat schaet niet, ick bemin Haer dienstbaerheyt, die sy betoont Den Hemel, en het Volck, Och! of dat soet Bruynetje woont, Daer sy haer Geytjes molck. 8Gints aen de Beeck, ick loof wel ja, Sy sey ’t lest tegen my, ‘t Was by de hut van Amira,
Gelegen aen de zy Van ‘t zuyder-velt, daer ‘k onlanghs staen Te prate quam, soo dat Ick heel de boodtschap, die ick aen Clarinde had, vergat. 9Het geen my moeyde, maer ’t is goet Dat ick dat nu bedenck, Ick peur soo strack op staende voet Na haer, die door ’t gewenck Haers oogen dese borst ontvonckt: Het is Clarinde, die Soo schoon in mijn gedachten pronckt: Het is Clarind, om wie 10Dat Chelimor sijn Vee verlaet Aen dese vette Wey, Om wiens gelaet en soete praet, Ick my tot haer berey: Dus wil ick dan voortaan gezwind Verlaten al de rest, En houme by mijn lief Clarind, Want een by Een is best. M. W. de Jonghe.
Cookies on Poetry Cove