Toon: Ziphoni, &c.
AMaril mijn waerde Son,
Gist’re eer den dagh begon,
Kreegh ick in ’t gesicht,
Het lieve licht
Vws ooghen,
En de schoonheydt van u wel-ghemaeckte Le’en,
Maer mits Philander ’t Vee
Quam weyden, neffens onse Schapen.
Gingh hy mee.
Waer door het scheen,
Dat mijn geluck,
Doen was in druck
Herschapen,
Mits ick dacht in stilt by u te zijn alleen.
2Cloris, nu ’t de tijdt ghebiedt,
‘k Bid, ay! melt my u verdriet,
Want wy nu alleen,
Zijn met ons tween,
Laet hooren
Wat u deert dat ghy so bitter weent en klaeght?
Ach Amaril, mijn ziel
Houdt ghy ghekluystert, door u schoonheidt,
Ach, ick viel!
‘k Beken ghy vraeght,
Aen my om Min.
Maer de Herderin
Vol braefheidt,
Die ghy seght dat ghy met haert en sin behaeght.
3Is u hart vol sware pijn?
Sy sal u gheneester zijn:
Neen, niemant niet,
Kan mijn verdriet
Ghenesen,
Als de geen die my geboeyt heeft en vermant,
Dies bid ick Harderin,
Laet doch u slaef ghenae verwerven,
Toont weer min,
V los Verstant,
Dwinght my mijn hert,
Soo ghy volherdt,
‘k Wil sterven,
So ick u bedriegh, mijn Lief, daer is mijn hant.