Toon: Een Jonckvrou die myn hert, &c.
DIe dach waer in ick ’t soet ghesicht,
Niet sie van mijn Godin,
Die is geen dach, hoe schoon hy licht,
In mijn misnoeghde sin.
Dan treurd mijn moedeloos gemoed;
En leef, en zweef, ghelijck
Het altijd-droevigh Schim-ghebroed,
In ’t eeuwigh duyster rijck
Dien dach waer in ick ’t soet gesicht
Mach sien van mijn Godin,
Eylaes! dien dagh vliet veel te licht,
In mijn misnoeghde sin:
Soo gaet het met de Helden-schaer,
Die Iupijn Nectar biet;
Al sitse menigh hondert jaer,
Den tijt verdriet haer niet.
Och! of my ’t Lot so gunstig was,
Och! of het kon gheschien,
Dat ick altijt het Spiegel-glas
Mocht van haer ooghjes sien!
Dan doch, op dat het niet en schijn
Dat ick de Goon beny,
Het by zijn van mijn Roselijn;
Met uurtjes ly ick my.