Wijse: Roem-waerde Carinel.
GHelijck een Molle wroet
In d'Aerd', en blind'ling moet
Leven, berooft van 't soet
Vermaecklijck Licht,
Alsoo mijn sinnen
Vol min ghesticht,
Wroeten in 't minnen,
Gheblindt van binnen
Door 't kleyne wicht.
2 Mijn hart, door Liefd verblint,
Let niet op 't gheen het mint,
Ofte door min ontsint,
Neemt gantsch gheen acht,
't Zy op vroomheden,
Deuchtrijck gheslacht,
Schoonheydt van leden,
Oft wijse reden,
Geldt, goedt, noch macht.
3 Vraeght ghy waer nae ick sie?
Ick volghe Mins ghebie,
Zijnde ontmant van die
My minnen doet,
Gheen rust ter deghen
Mijn sinnen voedt,
Maer soeck daer teghen
Door onrusts pleghen
Mijn rust seer goedt.
4 Vraeght ghy waerom // t is dwanck,
Mijn vryheydt is te kranck
Te nemen ander ganck,
Als Liefd' doet gaen
Sin en ghedachten,
Zijnde belaen
Met Min, wiens krachten
Iupijn door machte
Niet kan weerstaen.
Liefd' is God'lijck.
J. V. Mol.