Op de wijse: Verdwaelde Coninginne.
ACh schoonste Harderinne,
Meestersse van mijn hert,
Wiens seer gewenste minne
My leven doet met smert,
En sal ick u
Seght schoone nu
Noch nimmermeer verwerven,
Off moet mijn pijn
Een oorsaeck zijn
Van mijn ontydigh sterven?
2 Soud ghy wel sijn soo wreede?
Dat looff ick immers niet,
Dat op al mijn ghebede,
En innerlijck verdriet.
Ach schoone Vrouw
Ten eynd', mijn Trouw
V niet sou doen beweghen
Tot weder-min,
Daer hert, en sin
Tot u soo zijn gheneghen.
3 Noyt kan sulckx in my komen,
Dat u beleefden aert,
De Liefd', sou doen betomen,
Die u deught heeft ghebaert,
En schoon aenschijn
Waer door ick vijn
Mijn soo overwonnen,
Dat soo ghy niet
Daer in versiet,
Ick niet sal leven konnen.
4 Van u beleefde wese,
En vriendelijck gelaet
Beneemt my sulcke vreese,
En afkeerlijcke haet:
Verhopend' dat
Fortunaes Rat
Eenmael sal omme wende,
En door de Schicht
Van 't kleyne wicht
Af-keeren mijn ellende.
T. D.