Stemme: O schoonste Personagie. EY groen begraesde weyen, Denckt ghy noch wel Coridons vryeryen? Hoe hy met veel vermeyen, Sijn Daphne Nymph, door minne gingh bestryen, Waer menichmael // de Nachtegael Schaterden met ghenuchten, Om 't soet vergaren // en om 't aenminnigh paren, Lieve suchten. 2 Suchtjens, als waer ghetuyghen Daer traentjens veel wel ondertusschen vielen Wt d'ooghen, 't welck deed buyghen, Mijn Daphnus hart, ick ducht my soud' vernielen, De sware pijn // de Medecijn Zijt ghy, ach Harderinne: Coridons leven // ghy nemen keunt, en gheven Door 't verwinne.
3 Mijn zieltjen is verwonnen, Mijn hartje klopt met onghemeen vermoghen: Ach, waer het noyt begonnen, Ach had ick noyt de schoon vergulde ooghen Ghesien door glans // dan sou althans De lieve Lauwerieren, En waer de telgen // noyt dees Nymph soude belgen Te vercieren.
4 Nu komt Arcaedsche Maghet, Goddin mijns ziels, en komt doch tot bedaren, Ghy sietmen, nu naejaeghet, V dert'le vlucht optoyen de Altaren
Met Offerhand // daer hand aen hand Veel Hardertjes om sweyen, Laet Tyter woelen // ick bid u tot ghevoelen Te bereyden.
5 Schoon of ghy nu wilt vluchten In Beemd, of Wout, of eenighe Bosschagie: V doen sult ghy besuchten, Wy zijn te vast vereent in ons vryagie, Vryagie soet // waer teghenspoet Eylaes schijnt inghevallen: D'Hemel wil't wenden // en dees verraders schenden Met haer allen.
6 Wis waer ick als verraden, Doe ick soet lagh in haer sneeuw-witte armen, Doe quam juyst sijn ghenade Van 's Conickx Hoff ter jaght, met groot alarmen, En vonden bey // ons in de Mey Van schaduwe belommert: Ick schrickten heden // en Daphne met veel reden Was bekommert. 7 Een snorcker op-gheblase Sijns Majesteyt, die gingh door 't Wout verspreyen Met een eenrinstigh rasen, Hoe dat hy had het kransjen sien afscheyden Van Daphne groot // o wreede doot: Dat kennen wel de Goden: Sint is de minne // uyt lieve Daphnes sinne Wech ghevloden.
8 Ick mach tot Laura vlieden, En klaghen haer mijn bitter-soete lyden. 'k Wil uyt ghedachten wieden, Vergheven 't al die my doen dit benyden. Daphne adu // Coridon nu Noch nimmer u sal lieven, En sal de klachten // hier naemaels doch niet achten, Noch Mins-brieven. Een in't Hart.
Cookies on Poetry Cove