Stemme: Laura sat laest aen de beeck.
LAest als ick eens op de kandt
Langhs den Amstel heen, ginck ick treden,
Van 'k weet niet wat overmant,
Schijnende gantsch buyten reden,
Want gedacht en genegentheden
Houden van geen liefd of min,
Want van diergelijcke saecken,
En bevind ick geen vermaken,
Maer een oprecht tegen sin.
2 Gaende dus al nae begheer
Langhs de groen begraesde wegen,
Dichte by de Diemer Meer
Heb ick my daer neer geseghen,
Om te dencken in mijn sin
Op 't veranderlijcke leve,
Die haer in de strick begheven
Van vrouw Venus dertel min.
3 Dat 'k al niet ken bedencken
Van al dese noble basen,
Doende vast haer sinne krencken,
Door 't gemoet al stadigh rasen,
En als dol gaen dese dwasen
Doolen eenigh langhs de straet,
Wandelen voor haer Liefkens deur,
En kermen daer met groot ghetreur,
Of de ziel ten naers uyt gaet.
4 En noch meer als dese reden
Ginck ick by my selfs verhalen,
Als 'k sagh al na beneden
Phebus met zijn gulde stralen
Nae het lage aertrijck dalen,
Inden wester Horisondt,
Nemende als doen my gangen
Weer naer huys toe met verlangen
Want ick moede my bevondt
Hoe seer het waeyt.