Stemme: Vluchtige Coridon verbeydt, &c, LEstmael int kriecken van den dagh Voor 't blosen van Auroor Aen 't Schevelings Duyn ick komen sagh Mijn lieve Leonoor Haer voetjes, seer soetjes Betraden 't mulle zand, Van de dorre beschuymde strandt, Haer Vee scheen te schromen, Voor 't ruysschen der stroomen, Dies dreef sy uyt 't gevaer Weer van daer Na 't schaduwrijck lommer Waer dat ick vol kommer Suchtend haer doen volghden naer, Tot dat ick haer inde linde laen, Heb met een suchtende gevley op 't lest gesproken aen, 2 Ach Leonor - Engelin, Ontroofster van mijn hert, Verandert doch u wreede sin Ontlast mijn eens van smart, Mijn smeecken laet breecken V hert verstaelt gemoet, Als ick suchtend u val te voet, Mijn droevighe ooghen Gestaegh om meedooghen
V waerde spreecken aen, Door getraen, Ey laet doch mijn klachten V wreedtheyt versachten, Denckt om 't geen ick heb ghedaen, Sint dat ghy mijn zielens waerde Son Hier hoede quam, en t vry gemoet laes van u slaef verwon. 3 Denck hoe getrou ick menig nacht, In vuyregh onweer snood, Heb voor u stroyen hut gewacht, Al dickwils regen groot Met vlagen, gheslaghen Quam storten op myn uyt, Met een buld'rend naer geluyt, Van yslijcke donder Met blicxem daer onder, Soo dat het vee op 't velt, Heel ontstelt, En anghstigh gingh vluchten, Dan bleef ick met suchten Schoon ick byster wierd gequelt,
Voor u hut, tot kriecken vanden dagh, Dat ick mijn ziels vooghdes haer vee nae 't velt toe dryven sagh. 4 Dan was vergeten al 't verdriet, Dat u slaef 's nachts had geleen, Wanneer ick kreegh 't gesichts geniet, 't Geen soo soet flick righ scheen, Met luyster, dat duyster Wierd Phebi gulde prael, Door u lonckende oogh ghestrael, Waer door al de Diertjes Met dert'le swiertjes Soet neuriend hebben geschrild, Als verwild, Om dat ghy u lonckjes Als vlammende vonckjes, Schonckt soo lieffelijck en milt, Dat een hert schoon herder als een steen, Verlieven sou alst soet gestrael uws oogjes daer op scheen. 5 't Krullende geswier uws blonde haer, Om 't voorhooft als Albast,
Daer an bleef (eer ick 't wier gewaer) Mijn zieltje strickigh vast, Gevangen, in hanghen Geruckt uyt dese borst Die nu steets lust-snackend dorst, Om voor het verloren Mijn lief te bekoren, Om eens te toonen gena, Voor het qua, Dat ick soo veel daghen Heb moeten verdragen Om het bly ziel-voedend Ja, Op dees reen heeft Leonoor geseyt: Kom Jany 'k ben tot u begeer, Tot dat de dood ons scheyt. Niet Soeter,
Cookies on Poetry Cove