Stemme: Windeken daer den Bosch af drilt, &c. DE Son was nau het Zuydt ontrent, Als Acteon moe gerent Van het jaghen, door de Hagen, Quam gestreecken by de Bron, Daer hy Diana badend vond. 2 Gheswind hielden zijn beenen stal d'Ooghen gluerden over al, Soo nieuwsgierigh, en soo vyerigh,
Om te aenschouwen 't keurigh schoon, Dat aen de Nymphen stont ten toon. 3 De naeckte Nymphen metter haest, Vloden voor zijn komst verbaest, En hy siende // dat sy vliende Door verbaestheyt met haer tween, Deckte met een hembt beyd' haer leen. 4 Meesmuylt hy en grimlacht daerom, Maer Diaen van toorne stom, Nam 't onwaerdigh, en seer vaerdigh, Deckt sy met haer slincker hand, Haer nu belonckte maeghden pandt. 5 En voorts de rechter geeft sy klem In het water, en spruyt hem, Seyd met eene // gaet nu heene Gaet nu klappen soo ghy kond Dat ghy Diana naeckt hier vont. 6 Als selfs de woorde galmde noch Als Acteon voelden, och, Dat zijn stemme in een bremme, En zijn schoon manlijck gebaer
In een wilt dier vervormet waer. 7 Anghstvalligh liep hy na de Beeck, En daer zijn gedaent bekeeck, Schoon te voren // nu met hooren Langh getacket, dun en swart, Beelden het water af en hart. 8 Sijn dienaers siende 't schoone wildt Elck zijn pijl niet raeckeloos spilt, Maer hem wonde, en zijn honden Rucken hem voort gans van een, Tot straf van zijn vermetelheen. 9 Neemt jonge knaepjens dit in acht, Dat ghy niet archlistigh tracht Te beschouwen // der Juffrouwen, Pandt, 't welck in het kleedt verbiedt, Op dat u niet als hem geschiet. N. Pels, Verandert in tijds.
Cookies on Poetry Cove