Stemme: Brodroncken Venus wicht.
NAer dien de Goddelijckheyt
Streckt tot medogentheyt
Noyt heeft beweeght door suchten,
Sal uyt dees bange borst
Mijn Geest droevigh vluchten?
Want die na 't sterven dorst.
2 Ach' boomen, telgh en Cruyt,
En groene Laure spruyt
En ghy vercierde weyden,
Aenhoort dees droeve klacht,
Van u Harder int scheyden,
Die om zijn Lief versmacht
3 Hoe vaeck heb ick gemaelt,
En door het Bos gedwaelt,
Op hoop mijn schoonst te vinden,
Maer siende nergens niet,
Riep kom dieren verslinden
Een die zijn tijdt verdriet.
4 En kom ick haer ontrent,
Stracx zy haer van my went,
En gaet haer wijt verbergen,
Daer de onervarentheyt
Niet te volgen sou vergen
In sulcken eensaemheydt.
5 Maer laes, 't is alles wint,
Mijn Silvia die vint
In mijn lyden behaghe
Sy lacht om mijn verdriet.
En zy spot met mijn plage.
En voor mijn tranen vliet
6 Vaert wel gekrulde vlecht,
Met strickjes vast gehecht,
d Welck mijn ziel zijn boeyend,
Vaert wel mijn oorsaecx pijn,
Want die blakerende gloeyend,
Stervend geeynt sal zijn.
7 En ghy Albastre borst
Waer op dees Minnaers Vorst
Soo cierlijck plach te spelen,
Vaert wel mijn oorsaeckx pijn,
Want u stralen vervelen
En swaer benouwen mijn.
8 Adieu mijn lammeren al
En schaepjes die int dal,
Dus hoedeloos gaet dwalen,
Aen hoort dit droef verhael,
Van u Harder vol qualen
Nu voor de laetste mael.
Verkeert haest.