Sy singht, Op de wyse: So langh ist muysjen vry
DEr Goden dwingelandt
En 's werelts stoockebrant
Is met sen vlam en gloed
Gesloopen in 't gesicht,
Van Carinel, en doet,
Elck beven voor sen schicht.
2 Want die haer onverhoets
Aensiet, terstont vol gloets
Tot haer ontsteken wert,
En moet de kleyne guyt
Laten sen jonge hert
Tot offer en tribuyt.
3 Recht tegendeel des grijns
Met slangen vol fenijns
Omswaddert en beknoopt,
Want wie daer voor verscheen,
Wierd van verstand gesloopt,
En verandert in steen.
4 Daer hier het ruwste kan
Knedigh en leenigh werd,
Wanneer haer oogjens brandt
Het onversiens ontmoet:
En leert aen boersch verstant,
Al meed' een hoofsche groet.
Verandert in tijts.
Syl.
Te vergeefs Carinel en stemde niet tot singen,
Phy.
Waerom doch Silvia?
Syl.
Om datse door den sangh
Te pas brenght; hoe met dwangh:
Door 't gluren van haer oog, sy boevd de jongelingen.
Ler.
't Schijnt Silvia ghy sijt Carinels gloor afgunstigh,
Syl.
Ick en doe seecker niet.
Ler.
Waerom soo schimpt ghy dan?
Car.
Nu Rosemond vangh an.
En laet ons hooren wat ghy sult voortbrengen kunstigh.