Wyse: Windeken daer het Bosch afdrilt.
A Ls Iupijns kroost uyt Thetis schoot,
d' Aerd sijn kruyn, en straelen bood,
En quam naderen
Aen de Bladeren,
En die koele Water-bron,
By 't Graf van sijn Soon Phaëton.
2 Sach ik uyt 't West ten ren-strijd gaen,
't Kindt met Boog, en Pijl gela'en,
En sijn Moeder,
Die de Hoeder,
Op den Berreg Ida gaf,
Paerlen-krans voor Herders staf.
3 'k Boog my ter aerden voor die pronk,
Schoon my Iupijn Nectar schonk,
Sprak ik, 't bloosen
Van uw Roosen,
Soud' my eer tot volgen no'on,
Dan al de pracht of gunst der Go'on.
4 Gun my doch weder sulk een dag,
Dat ik we'er genieten mag,
Van te naken
Mond, en kaken,
Van die over-schoone Maegt,
Die mijne vryheyt droeg, en draegt!
5 Want, ach! die uur wanneer ik 't licht
Derf, van 't flonk'rend aengesicht,
En haer stralen,
Soo ontdalen
Al mijn krachten, en ik schijn
Meerder mijn selven niet te zijn!
6 Let (sprak sy) dat gy na my hoort,
'k Ben die in het guere Noordt,
Aen de donderdag Dee mijn wonder,
Die Apol sijn luyster nam,
Toen hy by Inachs Dochter quam.
7 'k Sweer, 'k sal uw bede gunstig zijn:
Vlecht u hooft met Roos'marijn.
Uwe Minne,
Sal verwinne
't Hert, waer op u boesem docht:
Och! of die tijt eens wesen mocht!
J. Serwouters.