Op de stemme:Als Aretusa quam van de jagt.
B Edroefde Arfleure toont uw' rouw',
Hier in dit nare Wout,
Om dat de hoog geswooren Trouw'
Vw' Lief niet houdt;
Een Hartoginne
Besit sijn hart,
Sy schenkt hem 't soetst' van 't lieve minnen,
Het welk mijn smart.
2 Den blonden dag men al komen siet,
Tusschen het groen en blaeuw',
En op de Zee sijn stralen schiet,
Die sich noch naeuw'
Door het onweder
Heel is bedaert:
In 't Westen, duykt de nacht nu weder
Onder de Aerd'.
3 ô Min! wat brout gy my groot verdriet,
Met rampen veel te swaer:
Schoone Diaen! dees' Maegt aensiet,
Die laes! nu haer
Van dese klippen
Sal werpen af,
ô Doot! gy sult mijn niet ontslippen
In 't water graf.
4 Maer als de barrening dan op-smijt,
Mijn doot lichaem aen strant;
En dat de oorsaek werd' verspr'ijt
Door 't gantsche Lant,
Waerom Arfleure
Haer selfs ging doo'n,
Hoe wil de Prins Brusangus treure
Om desen hoon.
5 En als mijn schim met een swaer gesteen,
En ysselijke spraek,
Om u ô Prins sal sweven heen,
En roepen wraek
Over uw' snoode
Ontrouwe Eedt:
Hoe wil de knaging u dan dooden
Met herten-leet.
6 Nu sal ik mijn lichaem onversaegt
Werpen in deese vloet:
Neemt dan gy Zee, dees' Oorlogs Maegt,
In uw' behoet,
Want ik mijn selven
Laes! sal terstont
Dit lichaem in uw' vloet bedelven,
En diepen gront.
J. J.Elk sijn sin