En sich onthiel,
Op ‘t klaver-groen gekriel,
Maer de geest
(Wel eer geweest,
Den Herder Calidon,
Die ik noyt beminnen kon)
Die maeckt mijn laes bevreest.
2 Celidea seyd de schim,
Siet aen,
Daer staen
De Klim,
Van d’ onder kim,
Die door ‘t getraen,
V hartje noyt nam aen,
Maer of schoon
De doot komt doon,
Mijn lichaem Calidon
Noch mint, in Pier-woon
Sijn Celide, sijn Son.
3 Soete zieltje ach ik weet,
Ik klaeg,
En draeg
Met leet,
Dat ik u aen deed,
In ‘t minnen traech,
Verdriet, en stuurse vlaech:
Calidon, ach Calidon!
Ik min u waer gy zijt:
Siet wat mijn hertje lijdt,
Tot ik Calidon von.
UYT.