Toon: Beuvons Chantons rions.
MARS hoe verwoet, en wreet,
Moet noch voor Venus buygen:
Ia 't is den Bloed-hond leet
Dat sy haer man laet suygen
De minste soetigheyt,
Van hare Min:
En dat hy staeg niet leyt
In d' armen der Godin.
2 Vulcanus staeg in til
Om Wapen-tuyg te Smeeden,
Of yet wat Ioves wil:
Komt selven van beneeden,
Vyt Lemnos rook'rich gat,
In Paphos Hof:
Dit maekt sijn Vrou soo rat,
(En geeft haer lust verlof)
3 Om Echteloos te gaen.
DeSon, sach haer eens leggen
By Mars; dit deed hy aen
De manke Smeeder seggen:
Die smeede flux een Net,
En spande dat
Soo geestig voor het Bed,
Daer Mars sijn vruchten at;
4 Dat hy noch sy, niet kond'
De Ledekant verlaten.
En Mulciber, die sond
Terstont om alle staten
Van Goon, en halve Goon,
Om dit te sien,
Tot wrake van sijn hoon,
Aen de verGoode lie'n.
5 Wat schaemte hem beving,
Sy konde niet vertrekken,
Soo lang het Net daer hing.
Een yder hoord' men gekken,
Met hen te geyl gedoen,
Tot dat Vulcaen,
Ommeerder leet te hoe'n,
Het Net daer nam van daen.
6 De echteloose-min,
Hoe dicht hy wert gehouwe,
En bind men soo niet in,
Of hy doet naemaels rouwe:
Want het Alsienend' Licht,
De Eeuw'ge Son
Door-straelt tot in 't gewricht,
Van wat oyt denken kon.
't Verneerde Rijst.