Toon: Astrea.
S Oud' ik mijn wraek aen u volvoeren,
Soo moest ik u tong
(ô Aldersnootste Hoer der hoeren)
Die mijn soo bedwong
Door uyt-gekeurde tael,
Dat ik, V strik
(Gemaekt van meenich quael)
Geensints en kond' ontgaen:
Verdoen, Om hoe'n
Dat die geen meer kon schae'n.
2 Mijn hert had ik u opgedragen,
Meenende gy waert
Het puyk der Maegden in ons' dagen:
Maer nu ik u aert
Te degen gae door-sien,
Bevin, Ik min
Eerbaerheyt, als (misschien)
De Griekse Lais had;
Want gy, ô Pry!
Zijt nimmer 't minne sat.
3 Al u vermaek is't dartel speelen,
En om nevens dien,
V losse minne om te deelen
Aen al-sulke lie'n,
Die u verhefte list
Niet sien; Maer bli'en
Op 't oogh aen mijn kist,
Met mening dat daer in
Berust, De lust
Der onvervalschte Min.
4 Maer sy bevinden na hun vangen,
(Even als ik doe)
Dat hen de quaetste rampen prangen,
En daer komen toe,
En menig noch niet kan
Hem schuw', Van u
Betoonen, maer blijft an
V keten noch gehegt,
Daer elk, Verschrik
Als men u naeme segt.
Ja wilde eêr ik weer sou om u liefde smeken,
Veel leiver van de vreugt des Hemels zijn versteken.
Een, voor veel.