Toon: La bovenette.
WAt vreugde kan toch by mijn zijn,
Nu ik Rosinde laes moet derven,
En eenig swerven,
Wat vermaekt het mijn;
Dat yders geest
(In dese aengename dagh)
Geniet al ‘t soet dat men genieten mach:
Nu dat mijn oogen,
Niet sien en moogen,
Het voedsel dat mijn ziel geneest.
2 Ik plag voor desen in de glans
Van mijn al-waerde Son te sweven,
Die mijn deed’ leven,
Mits sy loofde kans:
(O soetigheyt!)
Van overwinningh, door gedoen
Waer uyt ik gants geen listen kond’ vermoen:
Maer al die vreugde
Zijn ongeneugde,
Nu ik het beste had verbeydt.
3 Rosinde is my nu ontrukt,
Door ‘t dwingen van haer vrekke Vrunden,
Die my niet gunden
Dat ik wiert belukt
Met soo een schat:
Sy wilde graegh gelijk ik wouw,
En even wel genoot ik niet haer Trouw,
Dat deed’ de waerde
Der snoode Aerde,
Want ik die niet genoeg besat.
4 Genoeghsaem tegens wil en dank
Van mijn Rosinde, dan ‘t met baete,
Midts dien mijn haete
(Om de Munt’-Godin
Mijn Stief-moer was.)
Haer Ouders waren, na wiens wet
Sy van jongs aen haer kiesing had geset,
O vrekke Menssen!
Gy doet verslenssen
Mijn leven, ‘t geen verloopt soo ras.
Besteben.