Stemme: 't Vinnig' stralen.
DAer gaat de koele Vrijer heen,
Daiphilo; kan 't geschieden,
Daiphilo ach! 't is tegens reen,
Dus Dorilee te vlieden.
2Is Daiphilo, dus los, dus licht,
Dus wulps en ongebonden,
Dus geyl, dat hy op trouw noch plicht,
Sijn sinnen kluys wil gronden?
3Ghedenckt ghy Daiphilo niet meer,
Wat trouw ghy hebt ghesworen,
In 't suyer bos, en sprack veel eer
Wenst ik my ongebooren.
4Eer ick mijn trouwe liefd' verstoot,
Ik sal u soo langh lieven
Tot dat de al verslind'bre dood,
Ons sieltjes sal door grieven.
5Nimph Dorilee was u hert,
Het doelwit van u sinnen,
De heelster van u pijn en smert,
De bron-aar van u minne.
6De scepter-swayster van u siel,
U hoogste vreughd ter werelt:
Maer ach Fortuna 's wanckligh wiel,
Keert om nu 't blanck ghepeerelt.
7Van d' hoofsche staat hem speelt in 't hooft,
't Is Granida. (wiens hulsel,
De glans van sijn beloft verdooft,
Door 't schitterent vergulsel.
8Ha Daiphilo, kan d' hoofsche pracht,
U sin soo licht verovren?
Sie toe, sie toe, van 't hof u wacht,
En laet u niet betovren
9Door opgepronckte schoone schijn,
Doch eenmael onder vonden
Gevoeltmen eerst het scherp fenijn,
't Geen schuylt in d' hoofsche gronden
10Dewijl 't u nochtans soo behaeght,
Gaet heen, ô jonge hooflingh,
Maar siet dat ghy daer na niet klaeght,
Te sijn een out-verschooflingh.
P. Dubbels spe vivo:
Hoop baert troost.