Stemme: Moe gebaat lag ick &c. AUra lagh in soete rust Met haar boesem ongeregen: Cloris kreegh in 't kussen lust En is by haar neergesegen: Doch so haest hy was gelegen, Riep sy Cloris, in haar droom, Dit verstoute sijne lusten, En mids hy haar Lipjens kusten, Riep sy waackend' wellekoom. 2Amira sat in het Riet, Krullend haer vergulde Hayren: Floridan had haer bespiet, En quam kruypen door de blaren:
Doch, soo haest hy haar quam naren, Viel sy, door de schrick, in Flaauwt. Hy schoot toe en kust haar lippen, Sy riep, eer, hy haer liet slippen, Rust, ick ben niet meer verflaauwt. 3Aglea sagh, in een Beeck, 't Bloosen van haer soete Kaken, Dat haer wesen soo gheleeck Als men 't jmmermeer kon maecken. Sy begon haar borst t' onthaken, Om haer schoonheyt meer te sien: Midts quam Clorida van aghter, En om helsde haer, veel saghter, Als het jmmers kon geschien. 4Hylas speelde op sijn fluyt, Dat hy 't gantsche bos vermaackte Met het lieffelijck geluyt, Laura, die naer minne haeckte, Metter spoet een Cransje maakte
En sy boodt het Hylas aan, Als tot lof van 't aardigh Fluytje, Hy ontfingh haer, als sijn Bruytje, Doen was alle schroomt gedaan. 5Rosemont en Galathèè Saten aen een Beeck en songen, Tytirus en Melibèè Quamen t' samen aengespronghen, En soo haest sy d' eene vongen, Gaf haer d' ander oock gevaan. d' Harders leyd' haar onder d' Elsen, En met Kussen, en om helsen Mosten sy haer straf ontfaan. 6Caraleen klam op een Duyn, (Om haar oge-lust te boeten) Met sy was heel op de kruyn, Quam Leander haer ontmoeten: Die haer vriendelijck begroete
En om helsde haar terstont. Sy om vat sijn fluxce leden, Ensoo roldense beneden, Daer sy lagen Mondt, aan mondt. 7Aimea schreef in het Sandt (d' Wijl haar Schaepjes met malkander dWaalden aande dorrestrandt) Aimea bemint Filander, En Filander mint een ander. Doch, mits sy haer staf op hief, Quam Filander haar ontmoeten, En schreef daatlijck voor haer voeten. Agh! ick heb Aimea lief. 8Philis sagh Cari lea Nevens d' hoge Bergen dwalen, En hy volgd haer saghjes na; Mits soo hoord hy haar verhalen. Agh! agh! Phillis komt doch dalen,
Troost u trouw verliefde Ziell; Ick min u agh liefd my weder! Mits daald Phillis by haar neder Of hy uyt den Hemel viel. 9Coridon die dreef sijn Vee, Daer hy Silvia vont slapen, Hy vervoeght sijn Schaepjes mee Midden onder hare Schapen, Om een oorsaeck op te rapen, Die sijn minne konde spoen. Hy ontweckte haar met kussen, En sprack soetjes ondertusschen, Doet gelijck uw' Schaapjes doen. 10Cilestijn die Fillis niet Wouw van liefd' oyt horen talen, Wiert van Satyrs eens bespiet, Die haar sochten 't achterhalen, Sy doock (om hun te ontdwalen)
In het Riet, daar Fillis sliep; Daar sy by hem is gekoomen, Even soo hy, in sijn droome, Om sijn Cilistynae riep. 11AElidae die Paris Min, Door haer stuurheyt, dede staken, Sagh hem, by een Herderin, 't Soet van soete weerliefd' smaken, Dies haar sinnen soo ontstaken, Dat sy sughtend' viel ter neer, En borst uyt, in dese woorden, (Soo luyd dat het Paris hoorde) Paris Paris mindt my weer. 12Als Astréé en Roselijn, En Garinthe, en Lucelle, Rosidor, die schoon wil sijn, Sochten, met sijn waan te quellen, Quamen Satyrs haar versellen:
Doen riep elck sijn Keeltje schor. Rosidor agh! wilt niet vlieden, 'k Sal u Eeuwge gunst aenbieden: Helpt my schoone Rosidor. C. D. Wittenoom.
Cookies on Poetry Cove