Toon: O schoone Nimph, aen zie een Magtig Kooning. NOch oog ik, lieve Beelt! op uw genade. Ey! weyger my haer niet, Op dat ik tich, in Zoete vreugt, weer bade, Voor 't bittere verdriet; Dat my, nu over 't Jaar, soo deerlijck pijnde, Dat ik, als van u gunst berooft, Die my veel vreugden had belooft, Te zichtbaer quijnde.
2Ik quijnde, Ja, ik quijnde, tweede leven. Ik kon my uyt het licht, Dat my eer zo verlichte, niet begeven Tot rust, om dat de plicht My hand te zeer, door gunst, aen u verbonden. Niet anders, Lief, vertrooste my, Dat ik my Zuyver vond, en vry Van deze Zonden, 3Die onse strick van vrindschap Zoo ontstrickte: Doch 't scheen, doe 'k oorzaak wist, Dat hoop my troost' en weer verquikte: Maer 'k had my noch vergist. Uw gunst was al te zeer voor my ghesloten. Denk eens hoe dat ik my bevond, Toen ik, O ramp! Zoo deerlijk stond Voor 't hooft ghestoten. 4Ik mogt, straet op straet neer, wel deerlijk treuren. Ik treurden al om niet. My mogt de gunst, die 'k wenschte, niet gebeuren. Ik bleef in mijn verdriet,
En 't scheen dat ik daer in zou eeuwig blijven. Gy woud my, O te strengen Wet! Op dat ik u bedaerde, met Geen uur gerijven. 5Maar even stuurs denck voor 't aenzicht bieden. Noch denk ik op dien nood. Zal my van u geen hoop of troost gheschieden; 'k Verwacht'er van de dood, Die my gewillig zal van leed bevryden. Zy krijgt, al isse wreed en fel, Met my, door 't noodelots bevel, Wel medelijden; 6Want mijn benaude Ziel stelt, als beladen, Op haer heur leste hoop: Dies bid ik, knoop, ey: knoop, 't zal u niet schaden, Toch weer ons vriend schaps knoop, Die my op Aerd, een Hemels vreught toe zeyde. Zoo gy 't niet, metten eersten doet; Ik zweer u, schoone, dat ick moet, Voor eeuwigh, scheyde.Mon Heure Viendra.
Cookies on Poetry Cove