Op de wijse: Alst begint. CVpido triumphant Aenhoort mijn lamenteren, Mijn liefste playsant
Wilt my abandoneren, Sy toont my snel, Medusa aenschijn fel Mijn jonck herteken doet sy gequel. Had ick haer yet misseyt Met woorden of met wercken, Soo mocht sy haer wreetheyt Met recht op my verstercken, Maer neen ick voorwaer Mijn trouken boot ick haer Wt reynder liefde, dat is claer. Doen ick int herte stont Hielt sy my in grooter waerden, Het docht haer wesen een vont, Geen liever lief op aerden Als sy my aensagh Haer herte was dien dach Verheucht in liefde plach. Maer ick en wijts haer niet, Al maeckt sy haer partie, dat leet dat my geschiet En comt door geen envie, Maer clappers quaet, die sayen haer saet, Sy maken mijn sinnekens desperaet. Al is sy seer gestoort op my t'allen stonden En heeft mijn hert doorboort Met doodelijcke wonden, nochtans so sal ick zijn Haer getrouwe dienaer fijn, Al laet sy mijn herteken met fenijn Maer als ick overpeyse, ons troostelijcke saken Die wy soo menigh reyse Secreet te samen spraken, Soo valt my mijnen moet Gheheel onder de voet, Mijn oogskens weenen rooder bloet. Mach ick nae langh verbeyden Ten laetsten troost verwerven, Sy soude mijn bitter scheyden Versoeten als conserven, Maer sy laet my inden noodt, ick sterf om haer den doot, Door weygeren van haer mondeken root. Nu, waer sy noch te winnen Met den sweert of met der lance, Soo sou mijn hert van binnen Verheugen vol playsance, Al moest ick dan gaen, in doodts perijcke staen, Noch sou ick hoopen troost t'ontfaen. Bleef ick dan inden strijt
Als Troylus gheslagen, Ick sou om u lief altijt Den doot willen verdraghen, Want sterven is hem soet, die doch sterven doet Den minnaer die ongetroost gaen moet. Princesse liefste greyn Wilt my compassie tonen, so sal ick u certeyn Met een edel hoetjen croonen Al van violierkens jent, Goutbloemkens vast geprent, En Olijftacxkens excellent.
Cookies on Poetry Cove