Op de wijse alst begint.
V Liefde quelt my totter doot
O edel schoon Goddinne,
Verlicht u dienaers lijden groot
Eer dat ick heel ontsinne
En vergae door u minne.
Eer dat ick u oyt met ooghen aensach
Maer van u hoorde spreken,
Doen heeft Venus den selven dach
My met u liefd' ontsteecken,
Ist Liefken niet een groot teecken.
Hoe kont ghy Lief die om u gaet
Sijn vleesch en vloet verteeren,
V troost onthouden vroegh of laet
En u oock van hem keeren
Die u op eer gaet begeeren.
V eerbaer wesen schijnt Lief niet
Te zijn soo straf van natuere,
Maer goedertier dus mijn verdriet
Wilt blusschen al mijn treuren
Of de doot sal ick besueren.
Prince.
Reyn suyvere Princesse goet
Mocht ick so gheluckigh wesen,
V te verkrijghen, soo sou al mijn ghemoet
Van veel droefheyt zijn ghenesen
Dus ontfermt my door desen.