V.
‘'k Ontvlugtte naar de wildernis,
Naar 't diepe woud, waar vrijheid is,
En koos, na jaren, mij de vrouwe,
Die uwe moeder werd, en trouwe
Heb ik gehouden aan den eed,
Die me al wat blank is haten deed!
Daarom wil ik van Hem niet weten,
Die ons van Zijnen troon verstiet,
Die ons slechts vloek, geen zegen biedt;
Daarom heb ik Zijn naam vergeten, -
Ik offer weêr de aloude Goôn
Van onzen stam’. - Met bleeke koon
Was daar Maria nêergezeten,
Het hoofd gebogen, de oogen nat,
Terwijl zij voor den vader bad!