Skip to content
1390–1459

302

Angelo Galli

Infinito è el mio ben, ma tardo et raro; grave iactura al mio stato felice. Ben so' io solo come la fenice a trarme el dolce d'esto mondo amaro;

da l'altra parte el cel m'è tanto avaro (veder madonna, oimè, ché non me lice?), che gelosia poria farce infelice, unde fugo quel ben che m'è più caro.

Talora Amore dentro me rampogna, dicendo; «Ingrato, ché sì te distempre? Più dolce si fa el ben quando è bramato». Et io a lui respondo cum vergogna;

«Deh, signor mio, fa' ch'io la veggia sempre; se me vuol vivo, legamili a lato».

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
302 · Angelo Galli · Poetry Cove