Veele, alhoewel zy in 't hart zyn getroffen
Van Vénus onwéêrstaanelyk vuur,
Zéggen somtyds, de Druiven zyn zuur;
Gelyk als de Vós: dóch, dat zwétzen, én stoffen
Is maar een déksel voor 't innig verdriet;
Zy willen wél, maar het Meisje wil niet.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.