't Vaarwél, dat uit myn' trouwe borst ://:
Zo meenig zuchten jaagt, én snikken,
't Vaarwél, dat na myn stérfdag dorst;
't Vaarwél, dat t'élkens my doet schrikken,
Als ik bedénk, en daar uit weet,
Den voortgang ://: van 't begonne leed.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.