Zo is 't nu met my gelégen,
Allermin'lykste Amaril:
'k Bén van eene pyl doorreegen,
Ligt'lyk tégen uwen wil,
Maar, myn hart kan daar niet tégen,
Om datze uit uwe oogen vil.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.