Afgemat bén ik door klaagen, én steenen;
Ik zal myn bédde nóch wasschen door 't weenen,
Mét myn getraan, én myn léger doen vlieten
Van al het nat dat myne oogen vergieten:
Ach, of die traanenbron
My voor u zuiv'ren kon!
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.