Filis, uw afweezen schynt me te dooden,
Sédert dat my uwe gunst is verbooden;
Wat lyde ik niet om u in myn gemoed.
Maar dan, hélaas! als ik u moet dérven,
Zuchten, én klaagen, van droefheid te stérven!
Ach! is op 't eind de min myn tégenspoed.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.