Op de wijse: Ryst uyt den slaep gy 's Heeren Knegt,
DEs boos-doenders wille seer quaet,
Getuygt sekerlijck met der daedt,
Dat hy niet vreest den Heere:
Want hy hem in 't boose behaegt,
't Welck hy noch hatet noch beklaeght,
Maer spot den vrome seere,
Seer schaed'lijck is de leere sijn,
Vol van leugen ende fenijn,
En hy laet hem niet leeren.
Des nachts denckt hy niet dan schalckheyt,
Hy wil blijven in der boosheyt,
End' van geen quaet hem keeren.
2. Heer u goetheyt en u woort waer,
Tot der lucht en den Hemel klaer,
Hen strecken na ons wenschen.
U oordeel vast als een berg staet,
U recht diep als een afgront gaet,
Gy behoedt Vee end' menschen
Hoe groot is u goetheyt eenpaer,
Hen die onder u vleug'len haer
Te begeven gedincken.
Haer begeert'vervult gy met goet,
End' aen uwer wellusten vloet
Voert gy die datse drincken.
3. In u is des levens Fonteyn,
End' u klaerheyt geeft ons alleyn
Licht end' verstant om mercken:
Over de herten onbevleckt,
U goedigheyt, o Heere, streckt,
Die steets schijnt in u wercken.
Dat my de voet des menschen wreet,
Niet en vertreed', end' my geen leed
En doe, noch slae mits desen.
Hoe de boose vergaen, doch siet,
Sy blijven in eeuwigh verdriet,
Sonder verlost te wesen.