Op de wijse: Een goedt nieuw Liedt dat is bedagt. WIens zielen oog geen Schepper ziet, Sal niet dan scheps'len minnen. En al waer 't aerdsch voor 't herte schiet, Daer kan niet hemelsch binnen. 2. De liefde Godts, wil nevens haer,
Geen ander liefde lijden. Waer die sal komen woonen, daer Moet eerst al 't aardsch ter zijden. 3. Die grove stoff' heeft niet gemeens Met 's Hemels eed'le vuuren. En twee by een, zo gantsch oneens, En konnen nimmer duuren. 4. Wel! sal dan God, soo lief, soo soet, Soo tot ons heil genegen, Ons hert bewoonen! wel! soo moet Men 't van zijn vuylheydt leegen. 5. Dien Godt soo ongelijcken aerdt Moet weg, eer 's Hemels straelen Een kracht, die 't herte wederbaerd, Ter zielen in doen daelen. 6 Maer als 't nu wel geruymt is van Zijn hinderniss', en veerdigh Op 's Heeren stemme wacht, ziet dan Soo maeckt hy 't zijnder weerdigh. 7. En 't word te met soo Hemel-waerts Getrocken, dat zijn lusten De walge krijgen van all' 't aerds, En daer in nooyt en rusten. 8. Een mensch, die Godt erkend, alleen Voor 't waere goed der menschen: Versaeckt dit al; en zich met een: Want die vervuld zijn wenschen. 9. Of hy dan noch veel aerds besat, De kracht van 't recht gelooven Aen God en 't Hemels erf, zal dat Zijn luister doen verdooven. 10. Dus wijck dan nu, gy Godts geschep, Voor 't Alvolmaeckste wesen: Gy doet my maer belet; en 'k hebb' Mijn lust in 't heyl na desen. Pause. 11. Gods liefde, die onwanckel staet,
Daer durv' ik op vertrouwen: Maer d' uwe, die als roock vergaet, En is niet op te bouwen. 13. Wat zijt gy Heere rijk en mild! Wel! wie kan 't recht bedencken, Waer mede Gy, voor eeuwig, wild Uw' lief getal beschenken. 13. Mijn Godt! ach! laet mijn herte nu Voor altijd zijn verbonden Aen uwe min: want 'k hebb' als u, Nooyt zulk een vriend gevonden. 14. Wat buyten u is, dat verveeld My gantsch. Dus laet my leeven, Alleen maar, om my onverdeeld, In uwen dienst te geeven. 15. Maeck dat ick, Heere, boven Dy Niets minne, van 't geschaepen. Op dat ik daer, te dwaez'lijck my Niet aen en mogt vergaepen. 16. Ach Iesus! Hemels Bruydegom, In eeuwigheyd te looven, Dael in mijn herte neder; kom! En voerd mijn geest na boven. 17. Ach! weckt hem, treckt hem, helpt hem van En uit dit aerdsch ontwerren. Ach! pord hem, gord hem vleug'len a'n, Soo vliegt hy door de sterren.
Cookies on Poetry Cove