Op de wijse: O Jonckheidt goene,, bloeyende Jeugt. BRoeders eersame // als gy present In 's Heeren name // vergadert bent En daer anhoren, sijns woorts vermaen Soo komt weer voren, het scheiden gaen Siet dat gy 't woort // dan niet versmoort, Maer soo 't behoort // vierig zijt onderdaen. 2. Want die 't woort hooren // en zijn voor Godt Niet uytverkoren // maer die 't gebodt Hoort en bewaren // is saligheydt Na Schrifts verklaren // dan toegeseydt: Dus yder een // vrinden gemeen, Sijn herte reen // daer toe m[a]ke bereydt. 3. Want in een steenen // herte of landt, Wil Godts woort reene // niet zijn geplant; Het woort des Heeren // als ploegh bequaem, Moet 't eerst omkeeren // dat aengenaem Het steenigh hert // vermurwet werdt, En 't woort anvert // vruchtbarig nae 't betaem 4. Die 't woort ang'name // ontfangt en plant In sulck bequame // een hert of landt, Dien sal het dragen // in overvloet Naer Godts behagen // 's Geests vruchten soet, En naer dees tien // sal dien geschien Eeuwigh verblien // aen hert, sin, en gemoet. 5. Broeders in 't scheyden // het woort vol vree
In soo'n bereyden // hert, draeght doch mee, 't Sal u vrucht bringen // die 't boven gaet All' aertsche dingen // hoe delicaet, Ia niet daer by // te gelijcken zy; Broeders tot dy // soo oock ons hope staet. 6. Anders waer 't horen // des woorts vermaen Niet dan verloren // kosten gedaen, Ia om bespotten // van yder een, En 't doen eens sotten // was men gemeen, Die los op 't sant // gantsch onbestant Timmerde, want // sijn werck dat viel daer heen 7. Van diergelijcken // Ezechiël Ons oock doet blijcken // hoe Israël Hem daer te vooren // des Heeren woordt Souden anhooren // maer nochtans voort Doen na haer raet // en opset quaedt; Maer op dees daet // was de Heere gestoort. 8. Schoon wy soo spreken // O Broeders dy, Hier by geleken // gantsch niet en zy, t' Uwaerts betrouwen // al beter wy, Dan t' een waerschouwen // is dus van my Gedaen alleen // of wy naer 't scheen Eeuwig by een // mochten vergaren bly. 9. Nu ick hiermede // beveel u Godt, Dan noch mijn bede // tot u in 't slot, Is dat vermeere // u liefd' en deugt, Dat t' allen keere // gy suyver meugt Wesen ter noot // sonder anstoot, Voor kleyn en groot // soo suldy zijn verheugt.
A. W.
Cookies on Poetry Cove