Stemme: Je voy toute la nuit. THaumantis mijn’ vrindinn’, Vooghdersse van mijn’ minn’! Wiens soet ghelaet Verwint mijn’ hert’ en sinn’, En alle schoonheyt verr’ te boven gaet: Mijn’ aerdtsche Af-godinn’ Verkeert uw’ zeden, Drinckt med’-dooghen in: Het is wel reden
Dat ghy my heden Weder-minne draeght, O vrindelijcke Maeght! 2. ’t En is geen’ korten tijt Dat ick u hebb’ ghevrijt, U hebb’ gheviert: Dat ick met alle vlijt Hebb’ uwen lof door menigh dicht verciert: En ghy noch even-wel Spot met mijn’ jonste, En blijft even fel: Noch minn’, noch konste, O alder-schoonste! Soo veel wercken kann, Dat ghy my kiest voor man. 3. Soo ghy den Adel mindt, Ick ben een edel kindt Ghelijck als ghy: En soo ghy zijt ghesint Op gelt en schatten, die hebb’ ick oock by: Al wat ghy wenschen meught Sal ick u gheven, (Soo ghy my verheught) Wy konnen leven, En daer beneven (Soo het u ghelieft) Van alles zijn gherieft. 4. Ick weet dat uw’ Galant
(Die door uw’ minn’ oock brant) Veel praet van my, En dat den valschen quant U doet ghelooven dat ick elders vry: Nochtans uw’ minn’ alleen Wil ick verwerven, ‘k En soeck anders gheen: Moet ick die derven Soo moet ick sterven; ‘k Leve (soo ghy wilt) Oft val door Clothos schilt. 5. En soo de bleecke doot My ruckt na Charons boot, Sal mijnen gheest (Die ghy van ’t lijf ontbloot) U komen maken dagh en nacht bevreest; ‘k Sal in de duysternis U komen plaghen, (Houdt het voor ghewis) Om dat mijn’ daghen My zijn ontdraghen Door dijn stuer ghemoet, Het welck my sterven doet.
Cookies on Poetry Cove