De doove.
De Doof heyt zal ook een te voorschijn treden,
En toonen, dat zy voor 't Gehoor niet swigt,
Of geeft u 't Oor een vreugt, die 't breyn verligt?
Ik leef naer reeden,
En volg mijn pligt.
In d'Oorlog kan 't gekerm my niet vertzagen;
Geen grof Kanon, noch Tromp de moet ontschaekt;
Geen Trommel, nog Trompet ons vromer maekt;
'k Geef Doove slagen,
Daer men zielen blaekt.
In Vreede wil ik na geen Tweedragt luystren;
'k En Hoor nog quaet, nog zotte klapperny;
Oorblazers heb ik nimmer aen mijn zy:
Die Gloor verdustren,
Wijs ik ver van my.
Had Paep Granvell de Doof heyt uytverkooren;
Geen Droes hem 't Oor had door geblaes gewont,
Geert Midas zig de Maet eens Esels vont;
Soo, zonder Ooren,
Hy by Phoebus stont.
Weest Doof, ô Prins, voor die ontkennen willen,
Dal gy weer jarig zijt voor deze mael;
Al bood Jupijn, zelfs uyt zijn gulde Zael,
Voor jouw Vaers billen
Zijnen Blixemstrael.