De psalmen Davids

Een Christelijck Liedt, Op de blindtheyt van de Joden, om op, of ontrent den Kersdagh te singen. A. V. O.

't WAs rondsom duystre, nacht het gantsche aerdtrijck over,

Het menschelijck vernuft, schiep Goon in 't Heydendom, Soo veel als 't wouw, maer geen sagh na den Waren om, En noch verliep de Stadt Ierusalem sich grover; 2.Soo na ter plaetse, daer het Licht verrees, gelegen, Dat het by nacht bescheen haer toorens en haer wal, Maer yder ergert sich, aen soo een slechte Stal. De hovaerdy altoos, moet by haer 't swaerste wegen. 3.Sy kosten reeckenen der tijden suyste volheyt, Maer men verdraeyt een woort, in Iacobs Prophecy, Men stapt oock Amos Soon, en Daniel verby, En al de Stadt draeft voort, stijfsinnig in haer dolheyt.

4.Geen die na Beth'lem gaet, daer hem dit vriend'lijck Kindt lockt, Sy zijn al siende blindt, al hoorend' zijn sy Doof, 't Gemeen wert door der Schriftgeleerden waen-geloof, De Schriftgeleerde wert door eersucht weer geblinthockt. 5.Niet een die op dit Kindt, met oogen van verstant ooght, Sy drayen 't aensicht om, men kent sijn Godt niet meer, De armoe maeckt dat sy versaecken haren Heer, En dragen liever 't juck van haer onsachte Landtvooghd. 6.Soo dat Godts Soon op stroo verarmt leyt, en verschoven, Den Os, en Ezel, is de wacht, die hem bewaert, Noch leyt hy beter, als by menschen boos van aert, En sekerder, als in Herodes schalcke Hoven, 7.Die van het boose volck, noch als de allerbooste, Met vriendelijck gelaet, en onder Godtsdienst schijn, Verberght een loose wrock, en doodelijcks fenijn, Wanneer hy listigh roept de Wijsen uyt het Oosten;

8.En haer op 't naeuwst vraegt na de Sterr', die haer verlichte, Hoe leyt gantsch Abr'ams Zaed soo diep in duysternis! 't Schynt, of haer het gesicht en breyn betovert is, Dat haer een Vreemdeling in all's moet onderrichten? 9.Die nieuwe Son, was noch niet hoogh genoegh geresen, Om op te trecken, al de nev'len grof en swaer, Als naderhant is aen het Kruys geschiet, alwaer De Hopman riep; dit moet Godts Soon waerachtigh wesen. 10.Als naderhant, doe door twaelf Goddelijcke stralen. De gantsche werelt, door 't licht op gesteecken is, 't Is dan sijn eygen schult, die blijft in duysternis, Geen kan op Godt, maer wel op eygen domheyt smalen. 11.Nu oock de Heydenen haer ootmoedt aen hem toonen, Nu al de volckeren te samen zijn vergaert, En met de Koningen, en Vorsten deser aerdt. Genaed' ontfangen van Godts Eengeboren Sone.

12.Laet ons dan wijser zijn, als Iood' en Betlemiten, Laet ons dit arme Kint, doch Schepper van 't heel al Herbergen in ons hert, niet in een nare Stal, Daer het oock selver Os, en Esel sou verdrieten. 13.Op, op, mijn ziel ontwaeckt, en volgt de wijs der Wijsen, Ick ga na Betlehem, en vyer die nacht met vreught, Door wiens geheugenis mijn hert soo wert verheught, Dat het niet wenst als na nieuw Betlehem te reysen.