Een Christelijck Liedt, Hoe dat Godt tot aller uuren en op alle manieren de menschen soeckt tot bekeeringe te brengen, schoon de meeste hoop daer geen acht op slaet. Stem: O Kersnacht, schoonder dan, &c. A. V. O.
ICk twijffel selfs aen mijn gevoelen,
Mijn hooft loopt om door 't stadigh woelen, Ick legh als in een watervloet, Als in verdraeyde konckelstroomen, Daer swarelijck is uyt te komen Indien my niemant by-stant doet. 2.Het is niet anders, of de baren My sloegen over hooft en hayren, 't Is altoos onweer nimmer stil, Als onder 't steecken der trompetten Het niet is mogelijck te letten Op 't geen de Vrede spreecken wil: 3.Soo is 't met my oock, want mijn ooren Die 'k heb, en kunnen gansch niet hooren, Soo als de werelt tiert en raest, Ick voel mijn sinnen en gedachten Van 't vreeselijck geschreeuw verkrachten, Ick sta bevreest, verschrikt, verbaest, 4.Maer of 't geroep mijn oor komt stoppen, Mijn hert, mijn schiltvacht, voelt het kloppen, 't Huys dreunt 'er af, ay my, wat noodt! Waer bergh ick nu my selfs van vreesen! Wie of 'er voor de poort sal wesen? Het is of Godt, of 't is de Doodt.
5.Zijt ghy het Heer mijn hooghste Koning, Och komt vry binnen, neemt uw' wooning In 't best van 't huys, so 't u behaeght, Wilt dese rust-plaets niet vesmaden, Die door uw goetheyt en genade Uw Soons naem in het opschrift draeght. 6.Ach Vader, houdt het my ten besten (Dewijl uw kindt noch hoort op 't leste) Dat ick niet eer hebb' opgemaeckt, My dunckt, indien ick niet en dwale, Ghy Heer, ghy klopte meerder malen Al wierd mijn hert juyst niet geraeckt. 7.Ghy klopt, wanneer 't begint te dagen, En roept, waerom geen acht geslagen Eer dat gh' u selven weder kleedt Op soo veel duysent wisselingen? Waerom en maecken dese dingen V noch niet tot de doodt gereet? 8.Waer is de duyst're nacht gebleven? s' Is van het Sonne-licht verdreven, Dat gist'ren voor haer schuyl most gaen: Denckt dan hoe dat 'er oock na desen Een nieuwe morgenstondt sal wesen, Als alles weder op sal staen. 9.My dunckt dat ick u kom te hooren Wanneer de middagh is gebooren, Als dan soo roept ghy tot ons hert, Merckt naerstigh op, hoe vleesch en vissen, Om uwen wil, het leven missen, Op dat uw maegh verzadight wert. 10.Maer let soo seer niet op het eten
Dat ghy daer door soud Godt vergeten, Die 't al uyt niet geschapen heeft, Die aen de beesten heeft gegeven Soo voedsaem vleesch soo vruchtbaer leven, Door welckers doodt de mensche leeft. 11.Ghy roept weer in den laten avont, Die noch tot my quam en gena vont, Ick ben barmhertigh, goet, en trouw, Ick help wel uyt benauwtheyts-stroomen, Maer wee die 't daer op aen laet komen, De Doodt komt dickwils voor 't berouw. 12.Dan siet men eens de Son in 't top staen, Dan weder onder, dan weer opgaen, Maer als de mensch eens leyt ter neer, En dat sijn oogh is sonder luyster, Blijft sijn gesicht altoos in 't duyster, Men siet hem op der aerdt niet weer. 13.O Heer ick kom dan met gebeden, Soo lang 'er hoop is, tot u treden, Och, wilt dan niet uw gunstigh oor Op mijn bedroefde klachten stoppen, Dewijl, hoe soet ghy oock mooght kloppen, Ick naer uw stem soo vlijtigh hoor. 14.Ick voel de slagen van uw hamers My treffen tot de binnekamers, Ghy stiert de menschen boo, op boo, Dan sware sieckten, dan gesontheyt, Dan roert ghy om wat op de gront leyt, d' Een proeft ghy dus, den ander soo. 15.Dit is dan Heer mijn laetste bede, Indien de slaep bekroop mijn leden En vroeger dee na bedt toe gaen, Dat dan, soo ick niet quam t' ontwaecken, Als ghy de klopper aen komt raecken, Vw Engel mach op schiltwacht staen.
Cookies on Poetry Cove