Een schoon Liedt van de Heylige Christelijcke Kerck.
Vyt het 12 Capittel der Openbaringe Iohannis.
D. M. L.
ICk sagh een Vrouw, haer quam bekleen
De Son met Goude stralen,
En onder haren voet beneen
Daer stondt de Maen te pralen
Met bly gelaet // Haer Hooft-cieraet
Was eene Kroon // Van gout seer schoon
Daer twalef Sterr'n in waren,
De tijdt quam aen, want sy ging groot
Dat sy een Kindt sou baren
Luyd' riep sy in haer noot.
2.Een roode Draeck liet sich hier by
Met seven Hoofden vinden,
Hy waeckte dapper, op dat hy
Mocht haer geboort' verslinden,
Sy baerd' een Soon // Die tot Godts Troon
Met Majesteyt // Wierd ingeleyt,
De Moeder voer beneden
En ging de droevige Woestijn
In eensaemheyt betreden,
Alwaer sy lang most zijn.
3.De Draeck stack nochtans moedigh op
En woud den strijdt aenvaerden,
Maer Michaël vertradt sijn kop
En wierp hem doodt ter aerden;
Sijn Eng'len al // Zijn door den val
Vyt Godes Rijck // Gestort in 't slijck
Door 't bloedt van 't Lam vergooten;
De Satan sproot uyt dese Slang,
Die sal Godts Gunstgenooten
Beschaen sijn leven lang.