Een Gebedt-Liedt, Om uyt sijn sonden verlost te worden. A. V. O.
ICk swem, maer niet in vreught, 't getal der ongelucken, Waer in ick woel en sweef, is nauw'lijcks uyt te drucken,
Mijn hert verstickt in 't vuyl, en nergens sie ick landt, Maer 't sekerst' landt, o Godt, is uwe rechterhandt. 2.Uw' handt, die alles schiep, en alles wil bewaren, Ghy siet hoe my de vloedt, slaet over hooft en hayren, Waer ick my keer, of wend', ick vind my selven niet, Door dien 'er van my selfs de stem maer overschiet. 3.De stem die u, soo lang ick 't hooft op houw, sal loven, De stem, die al 't gedruys der baren souw verdoven, Indien sy was soo groot, als hy, daer sy van singt, Indien sy was soo sterck, als hy, die 't alles dwingt. 4.Soo schoon als ghy my Heer voor desen had gewasschen, Soo vuyl ben ick weerom, door 't slijm van dees' moerassen,
Ghy Heer, ghy doet my recht, soo ghy uw aensicht wend, En seght met groote reen, dat ghy my niet en kent. 5.Maer Godt (als ick dan moet mijn eygen schult ophalen,) Ick ben die geen, die ghy vergaeft soo menighmalen, En die hier in het slick, soo vuyl en morssig leyt, Heeft meerdermael gesmaeckt, uw' goedertierentheyt. 6.Hoe Godt, kent ghy my niet? och neyght maer eens uw ooren, Ghy sult stracks aen de stem, wie dat ick ben, wel hooren, De stem die u soo vaeck, gesmeeckt heeft in de noodt, De stem, op wiens geween ghy my uw vriendschap boodt. 7.Dit is de selfde stem, dit zijn de selfde klachten, Die, noch niet lang geleen, uw gram gemoedt versachten, Ick doe nu wederom, gelijck ick laetsmael dee, Och doet ghy oock als laetst, en help my op mijn bee. 8.Dan soud ick haestigh gaen, gesuyvert van gebreecken, Ter plaets, alwaer men steed's, komt van uw naem te spreecken,
En soo een swack gemoedt noch twijffelt aen uw trouw, Soud' ick 't zijn die aldaer mijn lichaem toonen souw. 9.En seggen tot die geen, die om mijn etterbuylen, Uyt vrees van smetting sich voor my plagh te verschuylen, Aenschouwt nu wat de Heer voor wond'ren wercken kan, Die my gereynight heeft, soo reyn als Naëman. 10.Met geen Iordaen, o neen, maer met de Heyl'ge wonden, Die Iesus aen het Kruys ontfing voor onse sonden, Aen 't Kruys, alwaer soo ras sijn zy kreegh opening, Soo ras oock voor sijn volck den Hemel open ging. 11.Och wijst my dan den wegh, om korst daer in te raecken, Alwaer ick met meer smaeck, uw lieflijckheyt sal smaken, Alwaer mijn ziel, ontlast van alle druck en pijn, Sal veel bequamer om uw lof te singen zijn. 12.Hoe vast de vrientschap wert op aerd' in een geweven, Sy breeckt, door misverstant, of door verlies van 't leven,
Heer voert ons dan ter plaets, alwaer men vrientschap maeckt, Met u oneynd'lijck Godt, die noyt ten eynde raeckt.
Cookies on Poetry Cove