Het duyfken in de steen-rotse

Sin en bediedsel Van het beeldt.

KOmt Siel en siet eens dese Maeght Die pijn op pijn in t'herte draeght, En die meer lijdt in haer ghemoet, Als een die stort en siel, en bloedt: Siet eens hoe dat sy is beswaert Die door een Zee van tranen vaert, Sy vindt dat daer de Droefheyt staet. De Son van haren schijn berooft, En silu're Maen hier door verdooft, Die beelden wt den grooten rouw Van dese alderdroefste Vrouw; Sijn pijnen zijn haer pijnen groot, Sijn sterven dat is haere doot, En al wat hem wort aenghedaen Dat voelt sy haer om t'herte slaen. Maer ghy o Enghel die dit siet En sluyt ghy uwen boeck noch niet! Ghy toont tot haerder pijn voorwaer Het een blat voor en d'ander naer: Ah peyst dat sy beswijcken sal Doort lesen van dit droef ghetal; De minste cijfer diese siet

Veroorsaeckt haer het meest verdriet. Maer als sy duysenden siet staen, Dan moet haer siel van druck vergaen: Alleen dit blaeyken, dit alleen Dee scheuren t'hert al waert van steen. Neemt Enghel dan den boeck van haer Dees rekeningh die valt te swaer. Doch schoon ghy hem ter snyden doet, 't Staet al ghedruckt in haer ghemoet: Siet op t'gheveste van het swiert Daer siet ghy wat dees Moeder deirt, Daer siet ghy den ghekruysten Heer, En die wondt haer, en doet haer seer Ah sweirt wie heeft u soo ghenaeckt! Ah sweirt hoe diep is dat ghy raeckt! My dunckt dat ghy haer Siel doorwondt Tot op het laetste vanden grondt. O Hert, o droef, o Moeders hert! O Hert altijdt vol bitter smert, O Hert waer in ghesneden is VVat van haer Kindt gheleden is, O Hert vol myrrhe, en vol gal! O Hert dat altyt suchten sal! O Hert seght my waer dat ghy zyt, Of zyt ghy Hert u herte quyt? Och iae, ick hou dat voor ghewis Haer Hert in haer Soons Herte is? Dat t'is in alwat dat hy lee,

En dat het voelt nu seven wee. O Siel dat ghy u soo verloort Als ghy de Meditatie hoort! Dat dan u hert eens wt u gonck, Dat dan u hert eens buyten spronck, En kost in Christi wonden gaen, En met hem in sijn pijnen staen. Ten minsten Siel dat alle dagh En blaeyken u voor d'ooghen lagh, En cijferden sijn groote pijn Daer d'oorsaeck van u sonden sijn; Dus stelt eens diep in u ghemoet Sijn Cruys, sijn doot, sijn dierbaer Bloedt, En t'sweirt dat hier Maria draeght, En lijdt, maer lijdt, en niet en klaeght, En draeght voor Iesus, hy ist weirt, Draeght in u hert een passie-sweirt. Het minste puntje dat u wondt Is eenen steeck die maeckt ghesondt. Och dat ick sulcke wonden droegh! Soo dickwils ick mijn ooghen sloegh, En Iesus pijnen over-ley Met suchten, en met droef gheschrey! 't SY dat hy in het Hofken knielt, Of met de roeden wort vernielt, Of sit met doorens heel verscheurt, Of met het Cruys wordt wech ghesleurt, Of sterft voor ons die bitter doodt,

Dat elck op my een vlamme schoot, En lee gelijk Maria doet, En storten traenen roodt als bloedt, En had, als sy ghemediteert, My dunckt dan waer ick eerst geleert.