Historie. NAer dat het Hofken van Gethsemani met het dierbaer Bloet, en sweet Christi Iesu besproeyt is, soo sijn daer nader-handt menigherley bloem-deuchden, en wel-rieckende kruyden ghewassen, die t'allen tijden van sijne dienaers ende dienaressen sijn ghelesen, ick en twijfel niet o Siel of ghy gaet daer somtijts oock al een tuyltjen haelen, want daer wort ghevonden de witte lelie der Maeghden, de welcken sy in haeren schilt voeren: hier plucken de weduwen het nederich, ende oitmoedich violetjen, volghende dese blomme naer in een stil kleedt haeren staet betaemende. Hier vinden de ghetrouwde de roose van een Christelijcke liefde de welcke ghevlochten wesende met verscheyde soet-aesemende kruykens van verduldicheydt, lanckmoedicheyt, standtvastigheyt, onghetwijfelt eenen aenghenamen geur van hun gaen verbreyden. Maer weet ghy wel o Siel op wat beddeken dat ghy van daegh moet gaen plucken? t'is het perxken daer de overghevinghe en resignatie van sijnen eyghen wil soo ieudich is
bloeyende, t'is dien: Fiat voluntas tua. Die ick wenschte dat ghy wel vast op uwen boesem, iae op u hert waert spetende: Och hoe gherust, en troostich sou u leven wesen want ghy die van daegh wel wist wt te wercken! Om klaer te spreken, ick sal hier voorhouden wat een ander ghedaen heeft, om u, wat ghy doen moet, te bethoonen. P. Ioannes Hieronymus Religieux vande Societeyt, een Spaeniaert van natie, eenen manP. Peniquin part.2. c.7. wt-muntende in deuchden, en welsprekentheydt; van wiens treffelijcke Sermoonen Coninck Philippus den II. dat is Philippus den Wijsen, sich dikwils verwonderden. Desen had voor een loffelijck ghwoonte aenghenomen van aen Godt allen avonden eenighe uren [t]ijdts toe-te schicken, ende die in een vierich Ghedbedt over-te-brenghen, in het welck hy dickwils de twee liefden dat is de twee willen in strijdich teghen een dede komen, te weeten de goddelijcke, ende de eyghen liefde, [s]ich voor ooghen stellende al het quaet waer [v]an de eyghen liefde, ende sinnelijcken wil eenen afkeer hebben; d'een voor en d'ander naer [w]el overwegende, vraeghden dan van sijn eygen [s]elven: VVel Ioannes dat u Godt aenspraeck om met hem oock wat wt sijnen kelck te drincken, soudt ghy [b]ereedt sijn dat te doen? Soudt ghy't aenveerden, en
segghen: Fia! voluntas tua, In dese voeghen sich inghebeeldt hebbende, hongher, dorst, kercker, sieckte, schande iae selver oock de doot, soose hem van Godt toeghesonden wierden om te onderstaen, sey hy op alles: Fiat voluntas tua. Betrouwende door Godts Gratie die altemael te konnen verdraeghen. Dese verstervinge balancerende soo is hem dese swaere saecke inghevallen. Maer Ioannes? dat ghy nu gheroepen wierdt vande Inquisitie, en datmen u voorhiel (onnoosel nochtans sijnde) eenighe van uwe bewijsen die naer ketterije riecken, sout ghy diën kelck omhelsen by aldien Godt u dien quam te schencken? Hier in ghevoelende sijne kleyn herticheydt riep: Non siat voluntas tua, non fiat. Neen Heer, dit niet Heer. Doch bemerckende dat een oprechte liefde Christi behoorde stercker te wesen, en vroomer in te lijden, soo verdobbelde hy sijn Meditatie, ende den brandt van binnen wiert soo groot, datter een vlamme, en een stemme is opghevloghen segghende! Etiam hic fiat voluntas tua, fiat, Iae Heer, oock dit o Heer. En soo heeft de liefde Godts, over sijnen eyghen wil, en liefde victorieux ghebleven. Dese woorden en had hy soo haest niet wtghesproken, of den Poortier die riep hem om aen de poort te komen, alwaer hy eenen
Hussier vondt die hem van weghen de H. Inquisitie een verbodt quam brenghen van voortaen niet meer op den preekstoel te klimmen, voor, en al eer hy sich verdedicht sou hebben over seker ketters bewijs dat hy't volck op den stoel voorghehouden hadde. Naer dese donder, soo sloegh hem vanden anderen kant eenen blixem van Roomen; want hy wierdt berichticht dat hy met een versmaetheyt vanden Apostolicken Stoel had ghesproken ende eenighe lichtveerdighe, hooveerdighe, ende schandaleuse redenen voortsghebrocht, en dat hy oversulx in persoon te Roomen int recht wierdt gheroepen. Wat dunckt u o Siel! was dit niet wel eenen bitteren kelck voor eenen onnooselen, doch laet ons sien hoe hem de saeck sal wtvallen, mischien sullen wy het suycker van troost op den grondt vinden. Hy treckt naer Romen, en bewijst klaer-schijnlijck dat hy in gheen vande twee beschuldinghe in het minste niet plichtich was. Soo dat Godt dit tot geen ander eynde en had toe-gelaeten, dan om dat tusschen dese twee donckere wolcken het licht van sijn onnooselheyt helder sou af-steken, en dat sijn liefde tot Godt, ghelijck het vier inde misse door het besproeyen van het waeter, in hitte sou toe-nemen. Ende saeck is oock alsoo af-
gheloopen: Want vande Inquisitie onnoosel verclaert sijnde, is veel liever ghehoort gheweest als van te vooren; ende vanden Paus, ende de Cardinaelen even ghewenscht vonnis ontfanghen hebbende is daerenboven noch vereert met den titel van Pauselijcken Predicant, ende soo vol goddelijcken troost en menschelijcke eere wederghekeert naer Spagnien. Siet eens o Siel dat is mediteren op het hofken, enden bitteren kelck Christi. Dat is segghen, en doen: Fiat voluntas tua. O ghy kleynmoedighe, en ghy kleyn-hertighe als ghy sijt, hoe sout ghy eenen vollen kelck aen-veirden aenghesien ick u voor eenen druppel sie schroomen, een oneffen woordt, en een kleyne berispinghe, een geringhe misachtinghe doet u preutelen, en murmureren. O! ghy syt oock al een van dat volcxken daer Thomas â Kempis af spreeckt: Veel volghen Iesus tot het breken des broots, maer weenich tot het drincken des Kelckx. Nu couragie dan, maeckt van daegh in u ghebedt, ghelijck dese vromen Pater dede, een opset van dat N. en dat N. ter eeren Godts te lijden. Doet ghelijck als desen die met groote letteren dese schrijven, en stellen ter wijlen dat hy sieck was, aen 'tvoeten eynde van syn bedde: FiatP.Drexel voluntas tua. En als hy met steecken wiert
overvallen, of bittere drancken moest nemen, of s'nachts slaeppeloos telden al de kloxkens, dan sach hy, en peysden altijdt op desen: Fiat voluntas tua. ende dat met een volle overghevinghe sijns wils, ontfanghende dit kelcxken van bitterheden, en lijden. O Siel dat dien Fiat voluntas tua stont in onse winckels alsser slechte neeringe is, stont in het salet alsser yemandt vande vrinden doodt is, stont op onse pacht-hoeven als den ooghst misluckt is, stont op u hert alst erghens in ghequelt is. Seght dan Fiat, Fiat, Fiat voluntas tua. O wat een Christelijcke woorden sijnder wt de heydensche penne van Epicterus niet komen vloeyen? ick heb seght hy, dit vast voor my ghenomen, ende mijnen wil ghevoeght naer dien Goddelijcken. VVilt Godt dat ick koortse hebbe, ick wil oock; dat ick iet aenvanghe, ick wil oock; dat ick lijde, ick wil oock; dat ick iet verkrijghe ick wilt ook; wilt Godt dat ick tot mijnen wensch niet en gheraecke, ick en wilt oock niet; wilt hy dat ick sterve soo wil ick sterven. Laet ons nu komen tot de ghevanghenisse Christi die soo rouw te werck ghegaen is dat sy met het knevelen het vel van Christi armen ghestroopt hebben en dat hy bloeyde wt by sijne handen.
Cookies on Poetry Cove