Historie. DEn loop van ons leven o Siel is een zee-vaert vol perijckelen, en schip-braecken; somwijlen buyen, somwijlen vinnighe stormen, nimmermeer ghesette kalmte. Och hoe gheluckich zijnse die de haeve van hunne saligheydt al beseylt hebben! op dat ons sulck een voorspoet mach ghebeuren soo sal ons dienstich wesen die waerachtighe Noordt-sterre, dat is, de H. Maghet Maria altijdt te be-ooghen, op de welcke wy vry wat meer moghen betrouwen als die Caesar, en sijn fortuyn was voerende. En hier in is ons voorgheseylt, en heeft ons exempel gheghevenSpond. I. 3. an Chr. 1522 den Heer van Liladam Fransman, den welcken soo hy met sijn gantsche Vlote door een onstuymich tempeest was aenghegrepen, en dat de heele Armade ten hoochsten was beschaedicht, de seylen ghescheurt, de masten ghekapt, de kabels ghebroken, weder keerende naer Vranckrijck voerden hy maer een vlagghe waer op gheschildert stont de bedruckte Moeder Godts Maria met dese devise van hem ghestelt in het lattijn, maer van my aldus verduytst.
Aflictis spes vnica rebus. Dat is: Ons toevlucht in ghevaer, In druck hop' wt-verkoren,
En anckers sijn verloren. Wie isser o Siel die't altijt soo recht kan stieren, soo voorsichtelijck weet te mijden dat hy sijn bootjen niet al somtijdts en voelt stooten op de bancken, hoe dickwils hebben wy in dese werelt een nat seyl, en natte ooghen? daer rijsen alle daegh perijckelen, en swaericheden ghenoegh om het vendel vande bedruckte Moeder over ons hooft te doen waeyen, tot haer ist dat wy onse toevlucht moeten nemen om door haeren bystant, ende voorspraecke eens in het vader-landt te anckeren. Twee saecken dan moeten wy ons beloven van de H. Maeghet in ons lijden, te weten voorspraeck en exempel: voorspraeck om ons lijden te verbidden, exempel om (soo ons Godt daer in blijft oeffenen) met kloecken moet alle swaericheden en kruycen ghelijck als sy te omhelsen. Nicostratus stondt op sekeren tijdt voor een schilderije, en ster-ooghde daer lanck op: En van sijn vrienden: vraeghden hem wat daer soo veel te sien
was, waer op hy die voor antwoort gaf: Hoc non diceres si meos oculos haberes, dat is te segghen: Hadt ghy mijn oogen, ghy en soudt sulcx niet vraeghen. Och oft wy hadden oogen des lichaems ghelijck Maria hadde, ooghen des verstandts ghelijck die Moeder ghebruyckte! want alsdan knielende voor een Passie beelt, of een Crucifix wat en souwen wy daer niet in bemercken? wat niet beklaeghen? wat niet beweenen? wat niet in ons eyghen selven berispen? Mediterende soo op eenen bloedighen Iesus, t'sy aen de colomme, t'sy aen de zijde van Pilatus, t'sy aen den galghen boom des Cruys, ten sou niet anders konnen gheschieden (principaelick als wy vanden anderen kant onse sinnelijckheden, eer-suchtiens en eyghen ghemack daer teghen souden opweghen) ten sou niet anders segh ick konnen gheschieden, of een schaem-root sou ons over de wanghen loopen. Laet ons dan altijt in het overdencken van het bitter lijden Christi dit aendachtich, en krachtich gesicht open doen ghelijck dese bedruckte Moeder ghedaen heeft, ende de laeuwe traenen sullen haest uyt onse ooghen, en de vierighe begheerten sullen strax uyt onse herten ontspringhen. Nu komen wy o Siel tot de instellinghe
van het H. Sacrament des Autaers, hier moeten wy o Siel halen het brooyken in wiens krachten wy als eenen anderen Elias den bergh van Calvaerien, en van lijden moeten beklimmen. Hierom spreckt Christus by sijnen dienaer Augustinus: Ick ben een spijs vande vroomen, nut my, en ghy en sult my niet veranderen in u, maer ghy sult verandert worden in my. Den Hoof-meester was verwondert dat van pap, en moes te eten de aensichtenDan.1.5. van Daniel, ende sijne medeghesellen soo schoon, en soo klaer wierden; maer o Siel meer ist te verwonderen dat wy naer soo veel Communien, en hemelsche spijsen noch soo aerts, leelijck, en krachteloos blijven in ons ghemoet, en in ons herte. Sijt indachtich o Siel dat dit ghenoemt wort het broodt der Enghelen, want sy wenschen menschen te sijn om dat broodt te ghenieten. En daerom mach ick wel singhen. Siet wat dat voor den mensch, Godts liefde niet en doet? Het broodt verkeert in vleesch, Den wijn verkeert in bloedt! Dan laet ons tot het Goddelijcke mysterie komen.
Cookies on Poetry Cove