Het duyfken in de steen-rotse

Sin, en bediedsel van het Beeldt. SChoon ick al een fonteyne waer, En weenden droevigh 't heele jaer, Ten sou noch al maer water zijn, En wat hadt dit by Iesus pijn? Die hier soo vreet gegeesselt wort, En 't Bloet soo over-vloedigh stort. Siet hoese slaen door vleesch, en vel Met pesen en met spoorkens fel! O Moordenaers vreet van gemoet! Soo dorstich naer 't onnoosel bloet? Ah merckt eens dat al wat ghy slaet Tot op de bloote beenders gaet! Het schijnt ghy smijt om prijs, en eer, En 't Bloet dat regent even seer, Hy wordt met wonden over-hoopt, Soo dat d'een wond' in d'ander loopt. O Siel dat ghy u desen stondt Verandert heel in oogen vondt! Of dat ghy een ontgeestingh' hadt, En gronden kost dit bloedich badt, En wie, voor wie, en wat hy lijdt, En wie dit Bloedt streckt tot profijt: Ghy wiert soo bleeck van vreese groot Als Iesus van sijn Bloedt is root,

Aenmerckt dan Siel den Pellicaen Die ghy op desen doeck siet staen, Daer steeckt meer in als ghy wel siet, Soo ghy een leersaem herte biedt, De Liefde neemt van haer panneel Het vermillioen met haer pinceel, En schildert desen vogel daer Met veel dooy joncxkens onder haer, Die altemael door het fenijn Van het serpent gestorven zijn. Maer wat natuer niet al vermach! Hy pickt sijn borst door meenigh slagh, Tot dat sy van 't bloet over-vloeyt, Dat hy op sijn dooy jonxkens sproeyt; Waer door hy aen een ieder geeft Dat hy weer een nieuw leven leeft, Terstont dees jonxskens altemael Op hun manier, en in hun tael Zijn danckbaer aen die liefde groot Die hun verweckte vande doot. Peyst Siel dat ghy tot desen tijt Oock een van dees dooy joncxkens zijt, En dat om uwe salicheyt Een badt soo dierbaer wordt bereyt. Daerom o Siel door al dit Bloedt Wort eens beroert in u ghemoet, En staet een danckbaer hert om hoogh Met laeuwe traentjens in u oogh,

En seght eens met verwonderingh': O Godt wat vreede geesselingh'! O Gode hoe staet ghy hier doorwondt! Die onse Wonden maeckt gesont: O Godt met wat een sware pijn Moet ghy hier overgoten zijn! Ghy swemt als in een roode zee, O Godt dees pijn die doet my wee! Want elcken slach die sy u slaen, Dunckt my dat ick u heb gedaen. Mijn onbeschaemtheyt was te groot, Als ick gonck met den hals soo bloot, Ick droegh een uytgesneden kleet, En dat o Iesu doet u leet! Om mijne naecktheyt, ja voorwaer Staet ghy hier naeckt aen een pilaer; En daer ick moest geslagen zijn, Haelt ghy op u mijn eygen pijn: Ia overstort my met u Bloet, O Pellicaen wat dat ghy doet! En schoon dat ick mijn boosheyt ken, En een sondaresse ben, Nochtans vergunt ghy my o Heer Het leven van u gracy weer, Waer door ick hop' dat ick voortaen Voor-sichtich sal, en see-baer gaen. O Sie dees woorden zijn wel goet, Maer 't werck noch beter als ghy 't doet;

Dus acht niet licht soo lichten dracht, Die u mis-staet, en u geslacht; En schouwt de naecktheyt als fenijn Die Iesus oorsaeck is van pijn: Want of ghy daer geen ergh in hadt, Een ander heeft daer vlam gevat. Dan staet daer achter u noch iet, Dat oock is dienstigh soo ghy 't siet. Den wijngaert-man die staet, en druckt Zijn druyven die wel sijn geluckt; Hy vult sijn kuyp met muscadel Heel dick van wijn, heel dun van vel, En perst daer uyt een sappich nat, En tont daer af een edel vat, Dat aen den mensch doet sulcke deucht, Dat 't oock een droevich hert verheucht. Den eygenaer die heeft de pijn, Den vremdelinck die heeft den wijn. Dees pers beteeckent in het kort, Hoe Godt voor ons gegeesselt wort, Hoe hy sijn dierbaer Bloet in druck Schenckt aen den Sondaer tot geluck. Soo wordt o Siel voor uwen mont En wijn, en medicijn gejont, Y! neemt die waer alst u ghebeurt, Want daerom wordt hy soo verscheurt.