Historie. SOo stantvastich blijven sy Godt by soo sterck sijn sy aen hem ghehecht in dese bloedighe strijden; t'is waer wy en worden altemael tot soo verheven ghetuyghenisse niet op
ghenomen. Edoch een oprecht Christelijck leeven heeft by-wijlen swaericheden, en aenvallen die men wel voor een on-bloedighe martelie mach aenrekenen. Iae om dat de valsche Werelt soo schoon weet voor te doen, ende sinnen te betooveren, soo houde ick het voor een van de grootste vroomicheden sich wel wt haere liefelijcke stricken te ont-wercken. Want sy treckt met het lock-aes der wellusten met den luyster der rijckdommen, met de liefelijcke bloemen van eer en van staeten, waer door datter veel ghevleyt, en teenemael verleydt worden. Andere sijnder diese noch teenemael af en gaen, noch teenemael aen en hanghen; dese souwen gheerne hun hert deelen, ende het een stuck aen de deucht, het ander aen de ydelheydt laeten; ende dese worden van Godt, en van den duyvel als eenen kraeckelinck ghetrocken, om te sien wie het grootste deel sal behouden, Maer die de werelt, en haere ydelheydt niet naer den wtwendigen schijn, en het oppervlies maer naer de inwendige valsheydt. oordeelen die sien terstont haer bedrogh, ende mercken datse haer bitter worm-kruyt maer van buyten alleen en weet te suyckeren; en die keeren den rugh aen haere bedriegelijcke belooften, en laten hun trecken, iae vliegen van
selfs tusschen de soete ermen van Christus Jesus om hem te dienen, en inder eeuwicheyt aen te hangen. En mits ghy diergelijcke eene gheerne soudt kennen, soo gaen icker u een voor ooghen stellen. Aen Sigismundus Koninck van Lothrijck was ter ooren gekoomen, datter in DuytslandtVuto. Bell. Spec. morali c. 1 p. te vinden was een seer wtgeleesen, en schoone Maeghet, treffelijck in manieren, edel van geslachte, en met alle gratien overgoten. Den Jonghen Prins dit hoorende was van sin de selfste tot sijne Huys-Vrouwe, ende Koninginne te nemen, mits haere ouders dat beliefden toe te stemmen, al hoe wel aen de ghenegentheyt van Vader, en Moeder niet veel en was te twijffelen, aengesien door dit Houwelijck hunnen naem, en stam ten hoogsten sou verheven worden. De welcke van des Koninx begeerte verwitticht sijnde, hebbent voor een groote jonste geachte (gelijck het inder waerheyt oock was) dat door desen wech haere Dochter de kroon op het hooft sou gestelt worden. Maer al de swaericheyt was in het toe-stemmen van de toekomende Bruyt, aengesien sy van doen af al, iae lanck van te vooren, aen Godt met beloofte van eeuwige reynicheydt was verbonden. Middelertijt wort het houwelijck door den
Koninck, ende de Ouders soo verre ghedreven, en ghevoordert, datter dach, en ure bestemt wordt om te trouwen- In de Kercke geleydt wesende om het houwelijck te sluyten met den Koninck, soo bevont sy haer in duysent benouwtheden. Goeden raet was doen kostelijcken raedt voor des Maeghet. Wat doetse? Sy met een vlijtigheyt schiet naer den autaer van Onse L. Vrouwe tot verwonderinghe vanden Koninck, en vande gantsche Hovelinghen. Ende daer staende heeft sy met een eerbaere ootmoedicheydt den Koninck aenghesproken in dese voeghen: Ick bidde uwe Majesteydt door dese woorden, en traenen dat haere ghelieve ghedient te wesen dat ick die de onweerdichste ben daer u ooghen op hebben konnen vallen, hier aen desen autaer mach leven, en sterven. Ick weet niet dan al te wel dat het minste deel van uwe jonste verre gaet boven mijne verdiensten, en datter geen hoogher gheluck, noch meerderen seghen ymandt op het hoofdt kan daelen, als het ghene dat my heden door uwe ghenaede wordt aengheboden, maer alsoo ick voor desen mijn selven aen Godt almachtich door belofte van eeuwighe reynicheyt hebt op ghedraeghen soo bid ick uwe Majesteyt vrindelijck van heden my in dit Konincklijck houwelijck te verschoonen. Den Koninck siende dit sterck, en heylich opset, naem, ghelijck het hem, (oock betaemelijck
was) een besonder vermaeck, iae begoste het selve hooghelijckx te prijsen, haer belovende datter niemant en sou wesen die haer in het minste haeyrken soude krencken, iae hy offerden sy'selven op om voortaen beschermer, en voor-vechter van haere suyverheydt te wesen, die sy boven den staet der Coninghen soo seer tot sijne groote verwonderinghe was beminnende. Ende om te thoonen dat hy metter herten meenden, t'ghene hy sprack met de tonghe; soo dede hy terstont een kostelijck banquet oprichten, ende gheboodt datmen de Bruydt Christe aen sou doen de Conincklijcke-bruyloft-kleederen die haer te vooren toegheschickt waeren, met alle de ander iuweelen, ende perle snoeren, en datmen haer de goude kroone op het hooft soude stellen, op dat sy aldus den oppersten Bruydegom Christus. die sy voor hem ghestelt hadde, eerlijcker sou toe-gewijdt worden. Want, seyde den Coninck, ten waer niet betaemelijck dat een Maeghet met minder groot-daedicheydt den alderhoochsten Coninck sou toegheeyghent worden, als daer ickse mijn eyghen selven mede wouw toe-voeghen, O treffelijck ghevoelen voor eenen Coninck, o wanderlijcke standtvasticheydt voor een Maeghet, doch wat is het oock al wonder dat den Co-
ninck soo veel werckx maeckte van haere suyverheyt, en van haer standtvastich voor-nemen? aenghesien een lelie des velts soo schoon is dat Salomon selfs met alls sijne glorie niet en kan by haer, noch en macht vergheleken worden. Dit gheschieden haer in haer leven, maer naer haer doot verdiende sy (ghelijck aen eenP. Tho. ander Maeghet in Italien ghestelt is) een starne van suyveren albast, want die is wit, suyver en vast, welcke eyghendommen den maeghdom niet vreemt en syn, op het pedestael was ghehouden het suyver ghediert van Armenien met sijnen: Malo mori, quam foedari.
Dat is te segghen: VVanneer ick word gepraemt om een van twee te kiesen. Veel liever leven dan als netticheyt verliesen: En soo is oock een maeght gestelt in haer gemoet. Die voor haer reynicheyt sou waegen goet, en bloet. Siet soo vast zijn, en blijven de soete bandekens daer Godt de Sielen mede tot hem komt trecken. Als gy o Siel dese stantvasticheyt hoort en gevoelt ghy dan noch niet u flaeuw hert, en u koel ghemoet ontvoncken? roept gy dan niet
somtijts met een vierige begeerte: O HeerCant.1. treckt my achter u, en wy sullen loopen inden reuck van uwe salven. Den soeten Jesus die hier soo vreedelijck gesleurt wordt, heefter tot hem soo veel, met soo minnelijcke banden getrocken. Hy trock door den reuck sijnder wijsheyt, en achter hem liepen die afghesonden Phariseen klaer-wt getuygende: Noyt en heeftIoan.7. eenen mensch soo gesproocken. Hy trock, en achter hem liep Nicodemus die inden duysteren nacht wist sijne Son te vinden. Hy trock Magdalena die met overvloedige traenen afwiesch sijn voeten, en haere sonden. Hy trock David die met de snaeren van sijn herpe voeghde de suchten van sijn herte. Hy trock Paulus die siende blindt wierdt, op dat met hem den Hydendom van blindt siende soude worden. Hy trock alle die kloecke Sielen, ende sijne Liefde vervulde de ghevanghenissen met Martelaeren, de wildernissen met Eremyten, de cloosters met Religieusen, de werelt met Heylighen, den Hemel met Aerts-Enghelen. O Siel wanneer sult ghy u van dese Goddelijcke Liefde eens laeten trecken wt de spinne webben van uwe ydelheden? waert ghy van haer ghebonden, u vryheydt waer ghevonden.
Cookies on Poetry Cove