Sin en bediedsel Van het Beeldt. Komt die den autaer wilt naecken Sonder sien, reuck, voelen, smaecken, Doch en sijt hier gheensins doof, En gaet vast op het gheloof. O Siel en verwondert u niet als ghy sie dat Christus niet alleen vande alderootmoedichste Moeder en maeghet Maria is geboren, maer dat hy den heelen loop van dertich iaeren altijt ghetracht heeft naer de ootmoedichste oeffeninghen. Hy moest gheboren zijn, een stalleken was hem goet ghenoech; hy moest rusten, maer een kribbeken vol hooy, en strooy kost hy sich lijden; hy moest ghedeckt worden, met erme doexkens was hy te vreden; hy moest medeghesellen hebben, hy en kiest maer alleen slechte Vischers, hy moest syn heerlijcke incomste doen binnen Ierusalem, en hy vernoeght sich met op een eselinne te rijden. Maer om syn lest avontmael te houden, daer toe moet hy hebben Caenaculum, grandeMar.14. stratum. Een schoon salet bereyt op het kostelijckste, behanghen en verciert op het rijck-
ste. Wijckt hy nu dan van sijne voorighe ootmoedigheyt? neen; maer hy gheeft nu eens naer den eysch plaetse aen sijne weerdicheyt: in dit salet moest het H. Sacrament des Autaers ingestelt worden, waer voor niet te kostelijck niet te treffelijck, niet te heerlijck noch in Hemel, noch op der aerden; noch by de menschen, noch onder de Seraphinen en kost gevonden worden. Dan laet ons een weenich volghens den soeten vondt van het voorghesteldt beeld tot lof van deses autaers gheheymenisse spreken. O Heylich Sacrament, o spijs van't eeuwigh leven! VVaerachtich Vleesch, en bloet in't avontmael gegeven, O Dierbaer Offerand' eerst bloedich op Calvaer, Maer nu tot s'werelts troost onbloedich op't autaer! O! Manna met u komt den hemel saemen daelen, Op dat nieuw Israël hier sou zijn voedtsel haelen, Had Moyses immermeer t'geluck van suclk een broot Dat vol van saelicheyt ons reghent inden schoot? Hier is dat Iesus schuylt ghelijck hy eertijts dede Doen hy als pellegrim naer Emaus quam ghetreden, Als ick sie op't autaer de Remonstrantie staen, Dan segh ick: t'is kasteel daer hy is inghegaen. Hy die lagh op het stroy in die kouw noortsche vlaegen Hy die aent schandig Cruys met naegels is gheslaegen, Hy die in Hemel-Rijck sit aen sijns Vaders handt,
Die is waerachtich hier in dese Offerandt. Ken moet met Thomas niet sijn VVonden sien; of raecken; Om soo mijn swack gheloof daer mede vast te maecken; Mijn steunsel is Godts VVoord, daer op berustet al, Niet wat mijn ooghen sien, of tonghe smaecken sal. Dies moet eer ons t'Gheloof komt aen dees taefel leyden, t'Ghevoelen, Reuck, t'Ghesicht, en Smaeck wat van ons scheyden, Dees sinnen zijn te grof, en al te seer verdoof, Alleen dient hier t'Ghehoor dat in Godts VVoordt ghelooft. Siet het Ghesicht eens staen met schemerende ooghen, Den Smaeck blijft inden terw', en muscadel bedrogen, t'Ghevoelen reijckt zijn handt maer tast al veel te kort, Den Reuck die siet hier oock dat hy vertwijfelt wort. t'Gehoor bekent alleen met het hert, en oogh verheven, Dat onder wijn, en broot wort Vleesch en Bloet gegeven, Dat onder die Ghedaent' waerachtigh rust het Lam Dat al des werelts schult, en sonden op hem nam. O Goddelijck Banquet waer aen te moghen dienen VVaer d'aldermeeste eer oock voor de Seraphienen! Nu vlieghen sy rondsom, en met een heyl'ghen uyt Misgunnen sy o mensch dat hy ghenoodicht sijt. Iae ghy, want wie sijt ghy? een schepsel vol misdaeden, En hy Godts Soon, en Godt met gratie overlaeden,
VViens Majesteyt dat maeckt self oock sijn Engels schouw. Den Hemel is niet weirdt dat hy hem draegen souw. En die, die komt tot u met duysent rijcke gaeven, Die komt met Vleesch, en Bloet u spijsen, ende laeven: En daelt in uwe Siel met wat hy heylich heeft, Soo dat hy nu in u, niet ghy in u en leeft. Siet hoe de Majesteyt haer komt by u verliesen, Als sy gaet uwe Siel dat kleyn vuyl huysken kiesen? En uwe arremoed' begifticht met haer goet, Voorwaer het is te veel dat Godt de menschen doet. Al waer de aerd van goudt, de zee van Edel wynen De boschen van kaneel, de berghen van robynen, Noch waer de werelt dan met soo veel prachtich goet, Niet weirdich dat hy daer sou stellen eenen voet. De Cherubinen selfs die gaen hun vleughels recken, En door een heyl'ge vrees' hun aensicht daer met decken, Soo groot is desen Godt, soo hooch zijn Majesteyt, En ghy die hem ontfanght hoe slecht zijt ghy bereyt? Als Petrus sagh den boot met vischen overlaeden, Soo viel hy hem te voet, en badt sijns lijfs genaeden, En sey met eenen sucht: O Heer scheyt doch van my, VVant gy een sondich mensch hebt staen aen uwe sy. Siet tot Capharnaum den Capiteyn eens schroomen Als Iesus sey dat hy wouw t'synen huyse komen. Soo dat hy heel verbaest met al eerbiedingh sprack: k' En ben niet weerdich Heer dat ghy komt in mijn dack.
Sy voeghden hunnen Niet met sijn oneyndicheden, En saeghen hoe sijn schael, hoe diep sy gonck beneden Godt stellen by den mensch, 'tverschil dat is te wijt. O Siel daer gaet veel toe eer ghy hem weerdich sijt! Al kost u Salomon den tempel overlaeten Verciert met Ceder-hout, bedeckt met goude plaeten, Dat rijck, dat edel stuck soo konstich over al VVaer voor sijn Majesteyt noch eenen vuylen stal. O Godt wat is den mensch, wat kan u daer behaegen, Dat ghy u hert op hem, en ooghen hebt gheslaeghen? Het is u louter jonst, het is u hemels vier Dat ghy u rustplaets kiest by een soo snoodich dier. VVel aen dan Christen mensch wilt soo u Siel bereyden, Dat als hy by u komt gheen oorsaeck vindt van scheyden, Gheniet u groot gheluck, ghebruyckt dit saelich lot, VVie had voor sijnen gast, voor spijs oyt sijnen Godt! VVie is als onsen Godt meught ghy met David singhen? Die in het hooghste woont daer d'Engels hem omringen En kent sich niet te goet sijn ooghen neer te slaen, Op ons die wormen sijn, en naer de wormen gaen. Hy neemt ons wt het stof niet wierdich om te tellen, En gaet, hoe slecht wy zijn, ons by sijn Princen stellen, Iae by genaedicht ons al verr', al verr' voor haer, Al of den Hemel hier, en daer de aerde waer, O Siel kost ghy nu eens gheheel in traenen vloeyen Om u onweirdich hert in deuchen te doen groeyen! Och dat verduldicheydt, en vrede in u stont, Dat hy daer suyverheydt, en liefde binnen vondt!
Och dat gy waert soo schoon ghelijck der sonne straelen, Gelijck het Firmament de flickerende saelen, Kost gy, maer wat wensch ick! sijn als Godts eygen throon, VVant hy die in u rust dat is Godts eyghen Soon. Ten minsten mijne Siel had gy die specerijen Die Magdalena droegh, en Iudas gonck benijen, Hadt ghy het droef gemoet van dien Publicaen Die niet een oogh alleen drierf naer den Hemel slaen Komt Engels my tot hulp, komt met u negen Chooren, Laet hier u soete stem, en blijde snaeren hooren, En belght u niet mijn hert soo vuyl als eenen stal, t'Musieck is voor den Heer die by my rusten sal.
Cookies on Poetry Cove