Het duyfken in de steen-rotse

Sin, en bediedtsel van het Beeldt. WIe sal my geven dat ick hier Van traenen stort een heel rivier! Of dat ick in een droevich vocht In dese wt vaert smilten mocht! Och dat dees rotse sich ontsloot, En om lijck fonteynen goot! VVant noyt en stierf daer groter vrient, En die meer traenen heeft verdient; Ons leven onse saelicheyt Die wort hier in het graf gheleyt! Ghy Moeder wt een droef ghemoet Stort tranen dunckt my root van bloet, En uwe siel is tot den grondt Door dese doodt te seer ghewondt; Ick sie (soo treckte ghy t'u aen) Het een lijck achter d'ander gaen. Ioannes weent, en sucht en klaeght. Ter wijlmen hem ten graeve draeght; En Magdalena gheeft den toom Aen eenen bracken traenen-stroom: Y! siet eens hoe naer t'herte sluyt, Sy krijt haer siel ten ooghen uyt. O! Ioseph u ghetrouwicheydt Is weirdt de werelt door verbreydt,

Ghy hebt Pilatus aen ghesocht Op datmen hem begraeven mocht, En naer dat hy u oorlof gaf, Soo deedt ghy hem ten cruycen af, Nu wordt van u in dit ghesteent V eyghen graf aen hem gheleent. Ghy toont door u ghetrouwicheydt Hoe vals dat altijdt wort gheseyt: Als datter vrienden naer de doodt Gaen vierentwintich in een loot. Ick sie o Siel oock aen u kleet V gaen vol droefheydt, rouw, en leet; En worden schier van weenen blindt In't sterfhuys oock van uwen vriendt! Och tis de Liefde die light doodt! O Siel t' verlies dat is te groot! Stort vry u traenen vroegh, en spaey, Behanght u huys met swerten baey, En plant voor u ghesloten deur Den droeven boom Cypressus veur. En volght het tortel-duyfken naer, VVant siet u gaeyken dat light daer! Docht gheeft de Liefde in het graf, Het hert dat u de Liefde gaf, VVant schoon de Doodt sey datse sou V beyde scheyden door den rouw, Door dit bedrogh, en vondt alleen Al scheyt sy u ghy blijft by een:

Dat sy dan vry haer boghen spant, En drijft haer pijlen, t' alle kant, En sleypt van hier soo erm, als rijck, De Liefde is ontsterfelijck. En wat ghy in haer handen stelt. En vreest noch doodt, noch doots ghewelt. Gheluckigh hert dat t' al versaeckt, En by de Liefde soo gheraeckt, En by de Liefde wordt gheleyt, En noyt meer vande Liefde scheydt. VVant ofmen dees twee d'ooghen sloot. Nochtans hun doot is sonden doodt, Die in het graf vol leven sijn, Al sijn sy sonder levens schijn: Dies singht hier met een soete stem Voor hun den blijden Requiem. VVaer blijft Egypten dat soo poft, En op sijn Pyramiden stoft? Opt Mausolaeum trots van bouw, Het werck van een bedruckte Vrouw? VVant dien marmer, en het lijck, Vergaen noch saemen eens in slijck? En moeten swichten voor den tijt Die door het stael, en yser bijt? En maelt den Coninck met sijn Hof, Tot enckel aerd', en louter stof. Maer die in graf der Liefde leyt En wist noyt van bederflijckheydt.

O goeden Godt dat ick eens sagh Dat mijn hert by het uwe lagh! En dat den balsem van de deucht Mijn hert bewaerde in sijn ieucht Tot dat ick het trompet gheschal Ten jonvsten daeghe hooren sal; Ick bid als ghy de werelt daeght, Dat ghy my dan u jonste draeght: Her-maeckt my dan weer wt mijn slijck, En gheeft my u schoon Hemel-rijck; Op dat van my genoten wort De vrucht van t' Bloet voor ons ghestort, Hoort Siel opt lest noch dese les, Sijt van het Cruys een dienares, Laet Christi Cruys vol scand', én pijn V beste Camerade sijn. Al schijntsen u wat leelijck uyt, T'is Christi alder-schoonste Bruydt. En als hy weder daelen sal Tot ons in't Iosaphatse dal, Dan sal dit Cruys vol luyster staen, Veel helder als de Son, of Maen, Tot troost voor diet in weirden houwt, Tot schrick voor diet af-keerick schouwt, Om dan te sijn in geen ghevaer, Volght Christum met u kruysken naer, En weet dat u den Cruys-wegh leyt Recht tot de croon van saelicheyt.